Περιοριστικές πεποιθήσεις: «Δεν αξίζω», «Πρέπει», «Η ζωή είναι δύσκολη» και πώς τις καθαρίζεις από το αίμα και την οικογενειακή γραμμή

Cristina Balan Γράφει ηCristina Balan

Όλοι έχουμε περιοριστικές πεποιθήσεις. Κάποιες τις γνωρίζουμε, τις περισσότερες όχι. Είναι προγράμματα που εκτελούνται στο παρασκήνιο: «δεν αξίζω», «πρέπει», «η ζωή είναι δύσκολη», «τα χρήματα βγαίνουν δύσκολα», «σωπαίνω για να επιβιώσω». Δεν γεννήθηκες με αυτά. Τα έλαβες στην παιδική ηλικία, από τη μητέρα, από τον πατέρα, από το περιβάλλον όπου μεγάλωσες — και πολλά δεν είναι καν δικά σου, ανήκουν στην οικογενειακή γραμμή, τα κουβαλάς στο αίμα.

Στις ζωντανές μεταδόσεις δούλεψα διαδοχικά τα προγράμματα «Δεν αξίζω», «Πρέπει» και «Η ζωή είναι δύσκολη», με αναπαραστάσεις με ανθρώπους που μπήκαν στη μετάδοση. Έπειτα, ένα βράδυ ξύπνησα με μια καθοδήγηση: μεγάλο μέρος του τραύματος βρίσκεται στο αίμα. Έτσι προέκυψε η ζωντανή μετάδοση εντατικού καθαρισμού του αίματος από προγράμματα. Παρακάτω σου λέω τι είναι αυτές οι περιοριστικές αντιλήψεις, πώς εκδηλώνονται και πώς τις καθαρίζεις, με τις φράσεις που χρησιμοποίησα.

Τι είναι οι περιοριστικές πεποιθήσεις

Μια περιοριστική πεποίθηση είναι ένα σύνολο αντιλήψεων και συναισθημάτων που εσωτερικεύτηκαν σε πολύ μικρή ηλικία. Στη βάση υπήρχαν συναισθήματα: το παιδί τα έζησε, έβγαλε ένα συμπέρασμα και το έβαλε στο υποσυνείδητο. Ως ενήλικας λειτουργείς από αυτό χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι, γιατί το μεγαλύτερο μέρος όσων κάνουμε το κάνουμε από το ασυνείδητο. Γι’ αυτό δουλεύουμε με τον εαυτό μας: για να φέρουμε αυτά τα ζιζάνια στη συνείδηση.

Και ό,τι σκέφτεσαι, αυτό συμβαίνει. Αν η βάση σου είναι «η ζωή είναι δύσκολη», η ζωή σου θα είναι δύσκολη — το Σύμπαν σου δίνει ό,τι ζητάς δονητικά. Έγραψα γι’ αυτόν τον μηχανισμό στο άρθρο για τον νόμο της έλξης και πώς εκδηλώνεις την πραγματικότητά σου.

Το πρόγραμμα «Δεν αξίζω»: πιθανώς το πιο τοξικό

Όλοι έχουμε το πρόγραμμα «Δεν αξίζω», σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Πίσω του βρίσκεται ένα άλλο, ακόμη βαθύτερο: «Δεν είμαι άξιος αγάπης».

Λίγοι φτάνουν να πουν συνειδητά «δεν αξίζω», γιατί αυτό θα σήμαινε να δουν πόσο χρόνο έχασαν μέσα σε αυτά τα ζιζάνια. Έτσι λένε «δεν μπορώ» ή παραπονιούνται — πιο αποδεκτές εκδοχές για τον ψυχισμό. Εγώ κατάφερα να δω το «δεν αξίζω» μέσα μου μόνο μετά από περίπου ενάμιση χρόνο καθημερινής δουλειάς με τον εαυτό μου. Κατάλαβα ότι κυνηγούσα την αγάπη, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήθελα αγάπη, γιατί δεν πίστευα ότι την άξιζα.

Πώς φτάνει ένα παιδί να πιστεύει ότι δεν αξίζει

Το παιδί δεν γεννιέται με την ιδέα ότι δεν αξίζει. Όταν οι ενήλικες γύρω του δεν είναι ικανοί να το φροντίσουν, δεν έχει τη νοητική δυνατότητα να το καταλάβει — για εκείνο θα ήταν χειρότερο από τον θάνατο. Έτσι προτιμά να τους δώσει δίκιο και παίρνει το φταίξιμο πάνω του: αν δεν λαμβάνω αγάπη και προσοχή, σημαίνει ότι δεν τις αξίζω. Κλασική παιδική λογική.

Και δεν συμβαίνει μία φορά. Είναι το μαρτύριο της σταγόνας, καθημερινά: αγάπη υπό όρους («σε αγαπώ αν είσαι φρόνιμος»), επικριτικοί, τελειομανείς ή συναισθηματικά ψυχροί γονείς, «έλα, άσ’ το, μην κλαις», χλευασμός και ντροπή για το σώμα, συγκρίσεις με τα αδέλφια, αντιστροφή ρόλων (όπως στις ναρκισσιστικές μητέρες, όπου το παιδί γίνεται μητέρα της μητέρας του) και παραμέληση.

Πώς εκδηλώνεται το «Δεν αξίζω» στην ενήλικη ζωή

  • Ο εσωτερικός κριτής. Η επικριτική φωνή στο κεφάλι σου είναι η φωνή του τότε ενήλικα· εσύ συνεχίζεις να δίνεις μόνος σου το δηλητήριο καθημερινά.
  • Δεν μπορείς να δεχτείς κομπλιμέντα, βοήθεια, στήριξη. Ή είσαι υπερβολικά ανεξάρτητος — κι αυτό είναι μια μορφή τραύματος.
  • Ακραία τελειομανία και πολλά προγράμματα αυτοσαμποτάζ. Όταν σαμποτάρεις τον εαυτό σου στον μέγιστο βαθμό, εκεί βρίσκεται το πρόγραμμα «Δεν αξίζω». Έγραψα γι’ αυτό ξεχωριστά στο άρθρο για το αυτοσαμποτάζ και πώς αποδεσμεύεσαι από αυτό.
  • Στις σχέσεις: προσελκύεις συναισθηματικά μη διαθέσιμους συντρόφους ή αποδέχεσαι κακοποιητικές ή ανισόρροπες σχέσεις.
  • Στη δουλειά: το σύνδρομο του απατεώνα, απορρίπτεις καλές ευκαιρίες («δεν είμαι αρκετά καλός»), δεν ζητάς, δεν διαπραγματεύεσαι — και μένει η πικρία ότι δεν σε εκτίμησαν. Όμως οι άλλοι σε εκτιμούν το πολύ όσο εκτιμάς εσύ τον εαυτό σου.

Μια συμμετέχουσα πλήρωσε μια κρουαζιέρα πέντε αστέρων και, με όλες τις λιχουδιές μπροστά της, κατέληξε πάλι στο πιο απλό γλυκό. Στις αναπαραστάσεις, το «Δεν αξίζω» εμφανίστηκε διαφορετικά στον καθένα, αλλά όλα οδήγησαν στο εσωτερικό παιδί.

Η άσκηση «Eu merit» (Αξίζω)

Βάλε το χέρι στο στήθος και πες: «Αξίζω». Έπειτα αναρωτήσου: όποια κι αν είναι η κατάστασή σου τώρα, πώς θα ήταν αν πίστευες πραγματικά ότι αξίζεις; Τι θα σήμαινε να επιλέξεις εσένα;

Η σωστή σειρά, όπως την αποκωδικοποίησα εγώ, είναι: ο Θεός, εσύ, τα παιδιά σου και μετά οι άλλοι. Αν κάνεις τους γονείς ή έναν σύντροφο Θεό σου, δεν βρίσκεσαι στη σωστή σειρά. Και δεν είναι εγωισμός να αγαπάς πρώτα τον εαυτό σου. Οι άλλοι μπορούν να σε αγαπούν το πολύ όσο αγαπάς εσύ τον εαυτό σου.

Μια άσκηση που προέκυψε για όσους δεν βλέπουν τον εαυτό τους: στάσου μπροστά στον καθρέφτη και κοίτα τον εαυτό σου για μισή ώρα. Και μεταμόρφωσε το πρόγραμμα: το «δεν βλέπω τον εαυτό μου» γίνεται «βλέπω τον εαυτό μου και τον αγαπώ».

Θέλω τους 7 τόμους λύσης δεσμών για τα αυτοσαμποτάζ →

Το πρόγραμμα «Πρέπει»: η εξωτερική δύναμη που σε αδειάζει

Το «Πρέπει» είναι σαν εξωτερική δύναμη που τραβά ενέργεια από εσένα: πρέπει στη δουλειά, πρέπει επειδή το είπε η μαμά, πρέπει επειδή το είπε το αφεντικό. Είσαι κουρασμένος, δεν είσαι καλά — αλλά πρέπει. Είναι μια λεπτή μορφή προδοσίας του εαυτού σου. Ένα υγιές «πρέπει», για να οργανωθείς, είναι εντάξει· το πρόβλημα είναι όταν είναι υπερβολικό — τότε σε ελέγχει και σε περιορίζει.

Στις αναπαραστάσεις, το «Πρέπει» εμφανίστηκε με πολλούς τρόπους:

  • «Πρέπει να κάνω πράγματα για τους άλλους». Η καρδιά δεν αντέχει τόσα «πρέπει» για τους άλλους.
  • «Πρέπει να μιλάω με συγκεκριμένο τρόπο», όχι όπως θέλω εγώ — μια αφοσίωση στη μητέρα που σου έκλεινε το στόμα.
  • «Πρέπει να τρέχω», συνέχεια, σαν να έρχεται κάποιος από πίσω να σε χτυπήσει. Το εσωτερικό παιδί που το χτυπούσαν ακόμα νιώθει ότι το χτυπούν· πήγαινε σε αυτό και πες του ότι το ξύλο τελείωσε.
  • «Πρέπει να κρύβομαι» ή «πρέπει να παλεύω» για τα πάντα — με το «Η ζωή είναι δύσκολη» από πίσω.
  • «Πρέπει να είμαι φρόνιμος»: σώπαινες μια ζωή και τώρα σου λείπει η γεύση της ζωής. Είναι μια αόρατη φυλακή.

Τι κάνεις; Την επόμενη φορά που σου έρχεται το «πρέπει» στο κεφάλι, τόλμησε μία φορά να κάνεις διαφορετικά. Θα αποκτήσεις πρόσβαση σε μέρη σου που δεν προσέγγισες ποτέ. Το να βγεις από τη ζώνη άνεσης πονά λίγο — έτσι διευρύνεται το όριο, με μικρά βήματα.

«Είμαι» έναντι «κάνω»

Ένα πρώτο μεγάλο επίπεδο στην πνευματικότητα είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς στην καρδιά, όχι μόνο νοητικά: «Είμαι». Τότε δεν έχεις πια κανένα «πρέπει» — το να υπάρχεις είναι περισσότερο από αρκετό. Από το «είμαι» εκπέμπεις και δημιουργείς· από το «πρέπει» αδειάζεις.

Η βασική σου ταυτότητα πρέπει να είναι «είμαι», όχι «κάνω». Δεν πετάμε το «κάνω» — το συνδέουμε με το «είμαι», όπως συνδέονται το αρσενικό που πράττει και το θηλυκό που έλκει. Όποιος ζει μόνο μέσα στη δουλειά σαμποτάρει την ικανότητά του να εκδηλώνει μέσω έλξης. Διαλογίσου πάνω στο «είμαι».

Το πρόγραμμα «Η ζωή είναι δύσκολη»

Είναι ένα πολύ μεγάλο πρόγραμμα, στη βάση πολλών άλλων. Για κάποιους η ζωή ήταν πράγματι δύσκολη και οι γονείς είχαν την ίδια σκέψη. Αλλά είναι ένα πρόγραμμα που στην πραγματικότητα σε κάνει να αρνείσαι τη ζωή.

Την ημέρα της ζωντανής μετάδοσης το δούλεψα πρώτα σε εμένα και εμφανίστηκε η παιδική ηλικία: η μητέρα παραπονιόταν συνέχεια πόσο δύσκολα είναι και έλεγε πολύ σκληρά πράγματα που ένα παιδί δεν θα έπρεπε να ακούει. Το παιδί απορροφά εκείνες τις ενέργειες. Όταν τις έβγαλα, άρχισα να ρεύομαι και φούσκωσε η κοιλιά μου. Εκεί υπήρχε ένας ενήλικας που δεν αναλάμβανε τη ζωή του και ξεχείλιζε πάνω σε ένα παιδί.

Στις αναπαραστάσεις, το «η ζωή είναι δύσκολη» πήγε σε κάποιους στις σχέσεις, σε άλλους στα χρήματα, σε άλλους στο σώμα — οι ξυλοδαρμοί της παιδικής ηλικίας που ακόμα κουβαλιούνται στο σώμα. Οι λύσεις που προέκυψαν:

  • Τόλμησε. Κάνε τα πράγματα που δεν κάνεις. Εσύ συγκρατείς τον εαυτό σου από νέες εμπειρίες.
  • Πέρνα στη δράση. Δεν υπάρχει εκδήλωση χωρίς δράση. Αν χάνεις όλη την ενέργειά σου σε σχέδια, είναι τελειομανία και αυτοσαμποτάζ. Όπως στον ρουμανικό κυκλικό χορό hora: αν δεν μπεις στον χορό, δεν μαθαίνεις τα βήματα.
  • Μίλα. Όποιος έμαθε να υποφέρει σιωπηλά κουβαλά στην καρδιά και στον λαιμό πράγματα που δεν ειπώθηκαν.
  • Σταμάτα να σώζεις τους άλλους και μείνε παρών στη ζωή σου. Δεν γίνεται να είναι εύκολη η ζωή σου αν την αποφεύγεις.
  • Ζήτα καθοδήγηση και άκουσέ την. Ζήτησε το βράδυ, πριν κοιμηθείς, να ονειρευτείς τι χρειάζεται να κάνεις — και μετά κάν’ το.

Ο δρόμος είναι να φτάσεις να πιστεύεις στο υποσυνείδητο ότι η ζωή είναι εύκολη. Σε κάθε πρόκληση ρώτα: πώς μοιάζει η λύση μιας εύκολης ζωής; Σε διάφορα προγράμματα είδα ότι, μετά από τρεις-τέσσερις μήνες δουλειάς, αρχίζουν να εκδηλώνονται εύκολα πράγματα.

Αν το «η ζωή είναι δύσκολη» σε έχει οδηγήσει σε σκοτεινές σκέψεις, απελπισία ή κατάθλιψη, σε παρακαλώ μη μείνεις μόνος με αυτά: μίλα με γιατρό, ψυχολόγο ή ψυχοθεραπευτή. Η ενεργειακή δουλειά μπορεί να σε στηρίξει, αλλά δεν αντικαθιστά την εξειδικευμένη βοήθεια.

Οι περιοριστικές πεποιθήσεις βρίσκονται στο αίμα και στην οικογενειακή γραμμή

Πολλά προγράμματα τα κουβαλάμε στο αίμα και δεν είναι δικά μας. Το αίμα σου σχηματίστηκε στην κοιλιά της μητέρας και φέρει τα τραύματά της και της οικογενειακής γραμμής. Γι’ αυτό, όσο κι αν δουλεύεις με τον εαυτό σου, μερικές φορές καθαρίζεις, καθαρίζεις και παραμένει κι άλλο.

Όταν έκανα τη λίστα για τη ζωντανή μετάδοση, εμφανίστηκαν ολόκληρα πακέτα: η πείνα, η βία («εμείς τα βγάζουμε πέρα με ξύλο»), «η αγάπη κοστίζει πολύ ακριβά», «τα χρήματα βγαίνουν δύσκολα», «τα πολλά χρήματα είναι κίνδυνος», «τα παιδιά είναι βάρος», ο φόβος του ρίσκου, «η ζωή είναι ανταγωνισμός». Αν σε ενδιαφέρει πιο αναλυτικά η οικογενειακή γραμμή, έγραψα για το κάρμα της οικογενειακής γραμμής και πώς λύνεται.

Θέλω τις πρακτικές λύσης δεσμών για το κάρμα της οικογενειακής γραμμής + το λάδι Musc →

Καθαρισμός του αίματος από προγράμματα: τα βήματα

Εγώ έβαλα Musc από το Mix Protecție —το λάδι που χρησιμοποιώ περισσότερο— και μουσική για το τσάκρα της ρίζας, για να γειωθούμε. Έχε μια κουβέρτα κοντά σου.

  1. Κεντραρίσου και κλείσε τα μάτια. Οραματίσου ότι ανήκεις σε ένα οικογενειακό δέντρο. Η ψυχή σου συμφώνησε να σταματήσει ένα συγκεκριμένο κάρμα μέσω εσένα.
  2. Συνδέσου με το αίμα σου. Συνειδητοποίησε ότι σχηματίστηκε στην κοιλιά της μητέρας και ότι έχει τα τραύματά της και της οικογενειακής γραμμής.
  3. Πρόφερε: «Καθαρίζω το αίμα και την οικογενειακή γραμμή μου από όλα τα περιοριστικά προγράμματα».
  4. Πάρε τα προγράμματα με τη σειρά, με την ίδια διατύπωση: «Καθαρίζω από το αίμα και την οικογενειακή γραμμή μου το πρόγραμμα…» — «δεν είμαι αρκετά καλός», «η ζωή είναι δύσκολη», «πρέπει να δουλεύω», «δεν αξίζω την επιτυχία», «είμαστε φτωχοί», «σωπαίνω για να επιβιώσω», «θυσιάζομαι για τους άλλους», «τι θα πει ο κόσμος;». Πάρε όσα συντονίζονται με εσένα.
  5. Άφησέ τα να κυλήσουν στη γη. Φαντάσου ότι το πρόγραμμα κυλά από εσένα, από το αίμα, μέσω των πελμάτων, στη γη. Μπορείς επίσης να φανταστείς ότι βρίσκεσαι πάνω στο αλάτι.
  6. Επίστρεψε ό,τι δεν είναι δικό σου. Αν ξέρεις σε ποιον ανήκει ένα πρόγραμμα, δώσ’ το απευθείας πίσω: «Αγαπημένη μαμά, σου ανήκει, σου το δίνω πίσω».
  7. Πέρασε το φως μέσα από το αίμα. Σπρώξε το φως από το κεφάλι προς τα κάτω, μέσα από κάθε κύτταρο του αίματος, και δες τι κατεβαίνει.
  8. Ζήτησε από το νερό να σε πλύνει. Φαντάσου έναν καταρράκτη χλιαρού νερού που σε πλένει από όλα όσα πήρες από την οικογενειακή γραμμή και μέσω του αίματος.
  9. Ζήτησε να σου φανερωθεί τι απομένει. «Ζητώ να μου φανερωθούν όλα τα ασυνείδητα προβλήματα που εξακολουθώ να έχω». Τώρα αφαιρούμε ένα στρώμα· υπάρχουν κι άλλα.
  10. Μείνε με τον εαυτό σου δύο-τρία λεπτά, με τη συνείδηση μέσα στο σώμα. Άφησε να κυλήσει. Έχεις ενεργοποιήσει τη διαδικασία.

Ποιες αντιδράσεις μπορεί να εμφανιστούν

Στη ζωντανή μετάδοση, οι άνθρωποι χασμουρήθηκαν, ρεύτηκαν, έκλαψαν, ένιωσαν κρύο, ζέστη, κόπωση, ζάλη, ναυτία. Τα προγράμματα στα οποία αντέδρασες πιο έντονα είναι εκείνα που χρειάζεται να δουλέψεις μέσα σου. Αν κλαις, άφησε τον εαυτό σου να κλάψει. Αν μια αντίδραση είναι έντονη ή δεν περνά, σταμάτα, ξεκουράσου και ζήτησε συμβουλή γιατρού. Και αν ανάμεσα στα προγράμματα υπάρχουν ξυλοδαρμοί ή άλλη κακοποίηση, δούλεψέ τα με τρυφερότητα και, όπου χρειάζεται, με ψυχολόγο ή ψυχοθεραπευτή.

Το τελετουργικό με αλάτι

Μετά τις αναπαραστάσεις που αναστάτωσαν, πρότεινα το τελετουργικό με αλάτι: κάθεσαι πάνω στο αλάτι, λες τις φράσεις λύσης δεσμών και αφήνεις τις ενέργειες να φύγουν μέσα στο αλάτι. Δεν είναι το ίδιο με το λουτρό με αλάτι — στο τελετουργικό οι ενέργειες φεύγουν πολύ πιο εύκολα. Πετάς το αλάτι κάθε φορά. Μπορείς να συνεχίσεις έως επτά ημέρες, κάποιοι έκαναν και 90. Κάνεις όσο νιώθεις. Για τα προγράμματα έλλειψης σου αφήνω και τις πρακτικές λύσης δεσμών για την πείνα και την έλλειψη.

Μετά τον καθαρισμό: οι ανάγκες, το εσωτερικό παιδί και η βάση

Ο καθαρισμός μόνος του δεν αρκεί. Τι προέκυψε σε όλες τις αναπαραστάσεις:

  • Ικανοποίησε τις ανάγκες σου. Πίσω από πολλά προγράμματα —τη ζήλια, τη σύγκριση, το «δεν αξίζω»— βρίσκεται ένα εσωτερικό παιδί του οποίου οι ανάγκες δεν ικανοποιήθηκαν. Είναι φυσιολογικό να έχεις ανάγκες· είσαι ανθρώπινο ον.
  • Δούλεψε τη βάση: τη μητέρα, τον πατέρα και εσένα. Όλα όσα έχεις ως ενήλικας οδηγούν σε αυτό το αρχικό τρίγωνο. Για το εσωτερικό παιδί έγραψα ασκήσεις και πρακτικές λύσης δεσμών για τη θεραπεία του εσωτερικού παιδιού.
  • Μην καταφεύγεις στην πνευματικότητα για να αποφύγεις τη δουλειά. Είναι παγίδα: δημιουργείς πολλή πνευματική ενέργεια και αποφεύγεις τη δουλειά με τη μητέρα, τον πατέρα και το εσωτερικό παιδί. Αν ανεβαίνεις ψηλά χωρίς γερά θεμέλια χαμηλά, κάποια στιγμή καταρρέεις.
  • Να είσαι τρυφερός με τον εαυτό σου. Σε μεγάλα τραύματα, μην κουνάς το δέντρο όταν τα μήλα είναι άγουρα. Ό,τι είναι ώριμο βγαίνει μόνο του, στον χρόνο του.

Θέλω το πακέτο Abundență: πρακτικές λύσης δεσμών + το λάδι Mix Abundență →

Αν τα στρώματα είναι πολλά, μπορούμε να δουλέψουμε μαζί σε μια ατομική συνεδρία, με πρακτικές λύσης δεσμών και αναπαραστάσεις.

Συχνές ερωτήσεις για τις περιοριστικές πεποιθήσεις

Τι είναι οι περιοριστικές πεποιθήσεις;

Είναι προγράμματα —αντιλήψεις και συναισθήματα— που εσωτερικεύτηκαν στην παιδική ηλικία ή κληρονομήθηκαν από την οικογενειακή γραμμή και από τα οποία λειτουργείς ασυνείδητα ως ενήλικας: «δεν αξίζω», «πρέπει», «η ζωή είναι δύσκολη», «τα χρήματα βγαίνουν δύσκολα».

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στις περιοριστικές πεποιθήσεις και τις περιοριστικές αντιλήψεις;

Στην πράξη μιλάμε για το ίδιο πράγμα: μια βασική σκέψη, συχνά ασυνείδητη, που περιορίζει τη ζωή σου. Εγώ τις ονομάζω προγράμματα, γιατί εκτελούνται στο παρασκήνιο σαν πρόγραμμα υπολογιστή, μέχρι να τις φέρεις στη συνείδηση και να τις καθαρίσεις.

Από πού προέρχεται το πρόγραμμα «Δεν αξίζω»;

Από την παιδική ηλικία. Όταν οι ενήλικες δεν μπορούν να δώσουν αγάπη και προσοχή, το παιδί παίρνει το φταίξιμο πάνω του: «αν δεν λαμβάνω, σημαίνει ότι δεν αξίζω». Η αγάπη υπό όρους, η κριτική, οι συγκρίσεις και η παραμέληση το ενισχύουν, σταγόνα σταγόνα.

Πώς απαλλάσσομαι από τις περιοριστικές πεποιθήσεις;

Πρώτα τις συνειδητοποιείς. Έπειτα τις καθαρίζεις —για παράδειγμα με τη φράση «Καθαρίζω από το αίμα και την οικογενειακή γραμμή μου το πρόγραμμα…» και με το τελετουργικό με αλάτι— ικανοποιείς τις ανάγκες του εσωτερικού παιδιού, δουλεύεις τη σχέση με τη μητέρα και τον πατέρα και περνάς στη δράση, κάνοντας διαφορετικά από ό,τι σου λέει το πρόγραμμα. Είναι μια διαδικασία σε στρώματα, όχι ένα μαγικό ραβδί.

Τι σημαίνει καθαρισμός του αίματος από προγράμματα;

Είναι ένας ενεργειακός καθαρισμός στον οποίο συνδέεσαι με το αίμα σου —που σχηματίστηκε στην κοιλιά της μητέρας, με τα τραύματα της οικογενειακής γραμμής— και αφήνεις τα περιοριστικά προγράμματα να κυλήσουν από αυτό, μέσω των πελμάτων, στη γη.

Δεν είσαι τα προγράμματά σου. Είναι μόνο προγράμματα — και μπορείς να ζεις χωρίς αυτά. Σε φιλώ και σε περιμένω στην επόμενη ζωντανή μετάδοση.