Przemoc w dzieciństwie: co w tobie pozostawia i jak zaczyna się uzdrawianie

Od kilku lat tematem, który najczęściej pojawia się podczas moich sesji, nie są czary. Jest nim dzieciństwo. Ludzie w każdym wieku mówią mi przyciszonym głosem to samo: „dorastałam wśród bicia” albo „w domu źle się do mnie odzywano” — czyli przemoc fizyczna lub emocjonalna. Wielu już nawet nie wie, że nazywa się to przemocą — tak wyglądało „wychowanie” w bardzo wielu domach. Odpowiadam ci wprost i łagodnie: energia tych doświadczeń wciąż jest w tobie, nawet jeśli minęły dziesiątki lat. Małe dziecko chłonie energie środowiska, w którym żyje, aby przetrwać, a to, co nie zostało wtedy przepracowane, staje się strachem w ciele, programami „nie zasługuję”, wstydem i poczuciem winy.

Dobra wiadomość, którą chcę, żebyś zapamiętała już od pierwszego wiersza: można to uzdrowić. Nie z dnia na dzień, ale można. Dorastałam w domu, w którym przemoc między rodzicami była codziennością, więc wiem, o czym mówię: przez lata schodziłam w te obszary i nadal zdejmuję kolejne warstwy, a od kilku lat towarzyszę też innym — poprzez rytuały uwalniania, medytacje i ustawienia.

Czym jest przemoc w dzieciństwie — i dlaczego nie zawsze ją dostrzegasz

Przemoc emocjonalna i fizyczna mają po dwie twarze, z których jedna jest niemal niewidoczna. Pierwsza to ta znana — bicie, upokorzenie, obraźliwe słowa. Druga to to, czego rodzic nie robi: nie dostrzega cię, nie słyszy cię, nie odpowiada na twoje potrzeby emocjonalne; to zaniedbanie, opisane także w książce o matce nieobecnej emocjonalnie, według której pracuję, może być równie niszczące jak aktywna przemoc. Z zewnątrz wszystko wygląda dobrze, ale dziecko nie otrzymuje dokładnie tego, czego potrzebuje: miłości i obecności.

Proste rozróżnienie: trudny dzień, przykre słowo — jeden raz to jeden raz. Przemoc jest czymś systematycznym, powtarzającym się dzień po dniu. Wielu rodziców nie umiało postępować lepiej — nikt nie nauczył ich być rodzicami — a zrozumienie tego nie oznacza, że było to w porządku.

Dziecko chłonie także przemoc domową między rodzicami, nawet jeśli nikt nigdy go nie uderzył. Wielu z was nosi w ciele energię bicia z domu dzieciństwa, nie wiedząc, dlaczego się boicie lub dlaczego zastygacie, gdy ktoś podnosi głos.

Skutki przemocy w dzieciństwie: co w tobie pozostaje

Programy „nie zasługuję”

Przemoc nie kończy się wtedy, gdy się kończy: instaluje programy. Oto co najczęściej odsyłam w rytuałach uwalniania:

• „Nie zasługuję, jestem bezwartościowa, nie zasługuję na miłość, nie jestem wystarczająca”.
• „Jestem problemem. Zasługuję na karę. Żyję w ciągłym strachu”.
• „Muszę radzić sobie sama, niezależnie od tego, jak bardzo cierpię”.
• „Nie wolno mi mówić nie. Nie wolno mi się bronić. Nie wolno mi mówić, co czuję”.
• „Moja wartość zależy od moich osiągnięć”.

To nie jest prawda o tobie, lecz programy zainstalowane w strachu. Pierwsze uwolnienie przychodzi, gdy zdajesz sobie sprawę, że to nie jest twoje, i nie zgadzasz się dalej brać tego na siebie.

Strach, który nie gaśnie

Wielu z nas, którzy doświadczyli przemocy emocjonalnej lub fizycznej, żyje na tle nieustannego strachu, a w ciężkich przypadkach mówimy o przerażeniu — słowie, które rozumie tylko ktoś, kto je poczuł. Jako dziecko odczytywałam z twarzy mamy wszystko, co myśli, aby z góry wiedzieć, co nastąpi; dlatego wielu dorosłych po trudnym dzieciństwie wykazuje niezwykle silną empatię — ta empatia była kiedyś narzędziem przetrwania. Długotrwały strach często pozostawia objawy złożonego stresu pourazowego — i tutaj mówię jednoznacznie: idź do psychoterapeuty. To podstawa.

Wstyd, poczucie winy i godność

Najprostsze ujęcie: przemoc oznacza upokorzenie, wstyd i winę — oraz uderza w godność. Wyśmiewanie rodzi wstyd, porównania („twoja koleżanka dostała dziesiątkę, mogłaś lepiej”) — brak wiary w siebie, a wyrzuty dotyczące twoich potrzeb uczą cię, aby już o nic nie prosić: ani o pomoc, ani o miłość. Dziecko buduje swoją tożsamość, kiedy rodzic je dostrzega; jeśli rodzic cię nie widzi, pozostaje luka w tożsamości i pewności siebie.

Co ciało robi z otrzymanymi emocjami

Emocje, których wtedy nie wypłakano, pozostały w ciele:

• Jedzenie emocjonalne. Jemy, aby tłumić emocje i się „uziemiać”. Ja też miałam 30 kilogramów nadwagi przy toksycznym człowieku — były ochroną i pocieszeniem, a nie łakomstwem.
• Praca bez przerwy. „Nie zasługuję na życie, jeśli nie pracuję”, „nie zasługuję na odpoczynek” — klasyczne programy u bitych dzieci; ja też je mam.
• Perfekcjonizm. To nie zaleta, lecz autosabotaż wynikający z traumy.
• Zachowania uzależniające — wszystko, czego używasz, aby nie czuć. Za nimi szukasz naprawienia czegoś z dzieciństwa; wszystko jest powtórzeniem pierwszych siedmiu lat.

W relacjach i w życiu

Kto nie był dostrzegany jako dziecko, pozostaje z wewnętrzną pustką i głodem miłości: zbyt szybko rzucasz się w związki lub przyciągasz ludzi, którzy wykorzystują twój dar dawania. Styl przywiązania może być unikający, lękowy lub chaotyczny, a wiele osób nosi poczucie bycia „czarną owcą”. Jeśli miałaś rodzica o zachowaniach narcystycznych, wzorce powtarzają się w relacjach, dopóki nad nimi nie popracujesz — pisałam o tym w artykule o narcyzmie i toksycznych zachowaniach.

Jest też druga strona: trudne dzieciństwo przynosi również dary — jesteś bardziej wrażliwa, empatyczna i silniejsza, niż myślisz. Rana była prawdziwa, ale dary należą do ciebie.

Jak wygląda oczyszczanie dotyczące tego tematu

Gdy zaczynasz pracować z energią bicia i przemocy, ciało wydala: ziewanie, odbijanie, łzy, nagły chłód, zawroty głowy. Ja energię bicia czułam w brzuchu; inni czują ją w głowie lub w okolicy serca. To normalne: potem przychodzi ulga.

Dwa często spotykane sygnały: jeśli nic nie czujesz, czasem jesteś tak „zabetonowana” przez traumę, że nie pozwalasz sobie czuć — z czasem ciało się otwiera. A jeśli nie pamiętasz dzieciństwa, psychika zamknęła pamięć, aby cię chronić; wspomnienia wracają w miarę pracy, w twoim tempie.

I zdroworozsądkowa zasada: jeśli masz objawy fizyczne lub stany, które nie mijają, idź do lekarza — praca energetyczna idzie w parze z troską o zdrowie, nie zamiast niej.

Pobieram poradnik PDF z rytuałami uwalniania od bicia i przemocy →

Jak zaczyna się uzdrawianie: droga, którą stosuję

1. Idź również do psychoterapeuty

Ten krok stawiam na pierwszym miejscu, bo sama tak zrobiłam. Rytuały uwalniania oczyszczają energię, ale są obszary, do których nie wejdziesz sama lub sam — a terapeuta podtrzymuje cię i popycha właśnie wtedy, gdy już nie chcesz wejść do tamtego pokoju. Traumy z dzieciństwa, zwłaszcza te ze stresem pourazowym, przepracowuje się w psychoterapii, a najcięższe rany wyłącznie indywidualnie, ze specjalistą. Ja dla siebie połączyłam terapię i rytuały uwalniania.

2. Rytuały uwalniania na soli

Oczyszczanie na soli jest znacznie silniejsze niż zdania wypowiadane jedynie w myślach. Potrzebujesz kilograma gruboziarnistej soli na podłodze, na której opierasz bose stopy. Miej przy sobie koc: gdy wychodzą traumy, jest zimno. Zamknij oczy i pozwól energii płynąć:

„Wyrażam intencję oczyszczenia się. Proszę, aby wyszła ze mnie cała energia bicia”.

Wypowiadaj zdania na głos i wypychaj energię na zewnątrz — nie chodzi tylko o słowa, lecz o to, co czujesz w ciele i czemu pozwalasz odejść. Jeśli jakieś zdanie jest dla ciebie zbyt trudne, nie wymuszaj go: jedna warstwa odchodzi teraz, inna następnym razem.

3. Odsyłasz to, co nie jest twoje

Podstawowa formuła, której używam w rytuałach uwalniania od bicia, brzmi:

„Odsyłam przekonanie, że [nie zasługuję / muszę milczeć, aby zachować miłość / nie wolno mi mówić nie — to, co czujesz] do jego źródła i programuję swoje pole energetyczne, aby nie przyjmowało już niczego takiego”.

Kilka zdań dotyczących tego tematu, które dostosowujesz do swojej sytuacji:

• „Droga mamo / drogi tato, oddaję ci całą energię bicia, którą wchłonęłam”.
• „Drodzy rodzice, wasze konflikty zostawiam z wami. Nie stoję już między wami”.
• „Anuluję wszystkie pobicia, których doświadczyłam w dzieciństwie, i przepisuję taśmę”.

Jeśli twoi rodzice już nie żyją, rytuały uwalniania nadal działają: energia jest w tobie. I z doświadczenia: tam, gdzie była miłość, oczyszczanie idzie łatwiej; najtrudniej naprawić zimną przemoc, pozbawioną miłości.

4. Wewnętrzne dziecko

Zamknij oczy i udaj się w wyobraźni do dziecka, którym byłaś. Jeśli prowadzi cię do trudnej chwili, zabierz je stamtąd i powiedz mu: „To się skończyło”. Podświadomość nie zawsze wie, że to się skończyło — dlatego wykonujemy rytuały uwalniania. Następnie weź je w ramiona, jeśli ci pozwoli:

„Nie jesteś samo. Jestem tu z tobą. Od teraz uczę się, jak nie być już bitą. Dotąd ten ciężar spoczywał na tobie, ale od teraz ja go dźwigam. Jestem dla ciebie zarówno matką, jak i ojcem”.

Następnie pozwól wyjść z ciała wszystkiemu, co czuje tamto dziecko. Jesteście zespołem — a kiedy rozwijasz tę relację, wewnętrzna pustka zaczyna znikać. Ćwiczenia krok po kroku znajdziesz w artykule o uzdrawianiu wewnętrznego dziecka, a niektóre rzeczy łatwiej wychodzą poprzez rysunek — często pracuję z neurografiką.

5. Fragmenty duszy

W bardzo trudnych chwilach psychika dziecka „rozdziela się”, aby przetrwać — dlatego niektórzy ludzie widzieli swoje dzieciństwo jakby z zewnątrz. Wszystkie tamte fragmenty duszy można sprowadzać z powrotem, codziennie, w prosty sposób:

„Proszę, aby wróciły do mnie wszystkie fragmenty duszy utracone podczas bicia, tutaj, do mojego serca”.

Nie liczy się, jak długo pracujesz za jednym razem: liczy się codziennie, po trochu — tak porusza się energia.

6. Przebaczenie — dopiero po oczyszczeniu

W duchowości krąży szkodliwa idea: „przebacz i po sprawie”. Przebaczenie zbyt wcześnie, przed przepracowaniem i oczyszczeniem, jest jak posypanie nieoczyszczonej rany cukrem pudrem i udawanie, że to czekolada. Najpierw warstwami usuwasz energię z ciała. Dopiero potem przebaczenie przychodzi samo, z czystego miejsca. Dwie rzeczy o prawdziwym przebaczeniu:

• Przebaczenie zaczyna się od ciebie. Pierwszy pokój zawierasz ze swoją duszą — że urodziła się w tamtej rodzinie, że przeżyła to, co przeżyła. Przebacz dziecku, które wierzyło, że to jego wina.
• Przebaczenie nie oznacza usprawiedliwienia. Możesz przebaczyć i jednocześnie zachować swoje granice lub dystans wobec kogoś, kto nadal cię krzywdzi. Kiedy milczę, aby zachować miłość, zdradzam samą siebie.

Pracuję też z kontraktami dusz: „mamo, miałyśmy kontrakt — ty miałaś mnie zranić, abym nauczyła się wybierać siebie. Anuluję kontrakt”. Następnie proszę o dary z tych doświadczeń: siłę, empatię, odwagę. Jeśli potrzebujesz wsparcia, napisałam modlitwę o przebaczenie i uwolnienie, a rany rodowe dobrze przepracowuje się w ustawieniach rodzinnych — przygotowuję artykuł o tym, czym są ustawienia rodzinne i jak działają.

A dla tych z was, którzy teraz są rodzicami: nie musicie być doskonali, lecz wystarczająco dobrzy.

Rozpoczynam kurs wideo Uzdrawianie wewnętrznego dziecka →

Moje materiały na ten temat

Wszystkie rytuały uwalniania od bicia, przemocy i przemocy fizycznej zebrałam w poradniku PDF z rytuałami uwalniania od bicia. Są także rytuały uwalniania dla uzdrawiania wewnętrznego dziecka, a wszystko, co mam na temat rytuałów uwalniania, znajdziesz w kolekcji rytuałów uwalniania.

Porozmawiaj ze mną w transmisjach na żywo

Aby łagodnie zrozumieć, co robi przemoc emocjonalna w dzieciństwie, obejrzyj poniższą transmisję na żywo — najspokojniejszą ze wszystkich na ten temat:

Często zadawane pytania o przemoc w dzieciństwie

Czy można się uzdrowić po przemocy?

Tak. Nie umniejszam rany, ale widziałam zbyt wiele uzdrowień, aby wierzyć inaczej. Uzdrawianie to długotrwała praca — psychoterapia, rytuały uwalniania warstwa po warstwie, miłość do wewnętrznego dziecka — a wewnętrzna pustka znika. Mówię ci to z własnego doświadczenia: nie w jeden dzień, ale znika.

Moi rodzice już nie żyją. Czy nadal warto nad tym pracować?

Tak. Energia jest w tobie: zdania kierowane do rodziców działają również po ich odejściu, a ich dusze nadal istnieją.

Nie pamiętam prawie nic z dzieciństwa. Dlaczego?

Często zablokowana pamięć jest właśnie oznaką traumy: psychika zamknęła drzwi, aby cię chronić. W miarę pracy nad sobą wspomnienia wracają — tylko tyle, ile możesz udźwignąć za jednym razem.

Czy muszę przebaczyć rodzicom, aby się uzdrowić?

Przebaczenie pomaga w uzdrawianiu, ale przychodzi pod koniec oczyszczania, nie na początku: wymuszone wcześnie jest tylko ładną warstwą na otwartej ranie. Najpierw usuwasz energię, potem przebaczasz — a przebaczenie nie oznacza mówienia, że było to w porządku, ani pozostawania tam, gdzie jesteś krzywdzona.

Dlaczego mam iść do psychoterapeuty, skoro wykonuję również rytuały uwalniania?

Ponieważ działają razem: rytuały uwalniania oczyszczają pole energetyczne, psychoterapia trzyma cię za rękę w obszarach, do których sama byś nie weszła — a trudne dzieciństwo ma wiele takich obszarów. Ja dla siebie łączę je od lat.

Jeśli dotarłaś aż tutaj, część ciebie jest już w drodze. Bądź dla niej łagodna. Nie ponosisz żadnej winy za to, co wydarzyło się w twoim dzieciństwie — i masz całą moc potrzebną do uzdrawiania. Pracuj codziennie, po trochu, i otaczaj się dobrymi ludźmi: rozwiązaniem, które zawsze działa, pozostaje miłość — kochanie siebie i zaufanie Bogu. Całuję cię i czekam na ciebie podczas transmisji.

Źródła

• Światowa Organizacja Zdrowia — „Child maltreatment”