Birkaç yıldır seanslarımda en sık gelen konu büyüler değil, çocukluk. Her yaştan insan alçak sesle aynı şeyi söylüyor: “Dayakla büyüdüm” ya da “Evde benimle kötü konuşulurdu”; yani fiziksel şiddet veya duygusal istismar. Birçoğu bunun istismar olduğunu bile artık bilmiyor; çok fazla evde “eğitim” böyle yapılmış. Sana doğrudan ve şefkatle yanıt veriyorum: o deneyimlerin enerjisi, onlarca yıl geçmiş olsa da hâlâ içindedir. Küçük çocuk, hayatta kalmak için yaşadığı ortamın enerjilerini emer; o zaman işlenmemiş olanlar bedende korkuya, “hak etmiyorum” programlarına, utanca ve suçluluğa dönüşür.
İyi haber, bunu ilk satırdan itibaren aklında tutmanı istiyorum: iyileşebilir. Bir gecede değil ama olabilir. Ebeveynler arasında şiddetin günlük olduğu bir evde büyüdüm, dolayısıyla ne konuştuğumu biliyorum: yıllarca bu alanlara indim ve hâlâ katmanlar çıkarıyorum; birkaç yıldır başkalarına da bağ çözmeleri, meditasyonlar ve dizimlerle eşlik ediyorum.
Çocukluk istismarı ne demektir ve onu neden her zaman göremezsin?
Duygusal ve fiziksel istismarın her birinin iki yüzü vardır; biri neredeyse görünmezdir. İlki bilinenidir: dayak, aşağılama, kötü sözler. İkincisi ise, ebeveynin yapmadığı şeydir: seni görmez, duymaz, duygusal ihtiyaçlarına yanıt vermez. Çalışırken kullandığım duygusal olarak yok olan anne hakkındaki kitapta da görülen bu ihmal, aktif istismar kadar yıkıcı olabilir. Dışarıdan her şey iyi görünür ama çocuk tam ihtiyacı olanı alamaz: sevgi ve mevcudiyet.
Basit bir ayrım: zor bir gün, kötü bir söz; bir kerelikse bir kereliktir. İstismar, her gün sistematik olan bir şeydir. Birçok ebeveyn daha iyisini nasıl yapacağını bilmiyordu; kimse ebeveyn olmayı öğretmemişti. Bunu anlamak, yapılanın doğru olduğu anlamına gelmez.
Çocuk ayrıca ebeveynler arasındaki aile içi şiddeti de emer; kimse ona tek bir tokat atmamış olsa bile. Birçoğunuz çocukluk evindeki dayak enerjisini bedeninizde taşıyor, neden korktuğunuzu veya ses yükseldiğinde neden donakaldığınızı bilmiyorsunuz.
Çocukluk istismarının etkileri: içinde ne kalır?
“Hak etmiyorum” programları
İstismar, sona erdiğinde bitmez: programlar yerleştirir. Bağ çözmelerde en sık geri gönderdiklerim şunlardır:
- “Hak etmiyorum, değerli değilim, sevgiyi hak etmiyorum, yeterli değilim.”
- “Ben bir sorunum. Cezayı hak ediyorum. Sürekli korku içinde yaşıyorum.”
- “Ne kadar acı çekersem çekeyim tek başıma başa çıkmalıyım.”
- “Hayır dememe izin yok. Kendimi savunmama izin yok. Ne hissettiğimi söylememe izin yok.”
- “Değerim performansıma bağlı.”
Bunlar senin gerçeğin değil, korku içinde yerleştirilmiş programlardır. İlk serbestleşme, sana ait olmadığını fark edip artık üstüne almayı reddettiğinde gelir.
Sönmeyen korku
Duygusal istismar veya şiddete dayanmış birçoğumuz, sürekli bir korku zeminiyle yaşıyoruz; ağır durumlarda dehşetten söz ediyoruz: yalnızca hissetmiş olanın anlayacağı bir kelime. Çocukken ne geleceğini önceden bilmek için annemin yüzünden düşündüğü her şeyi okurdum; bu yüzden zor çocukluklardan gelen birçok yetişkin aşırı iyi empattır: o empati bir zamanlar hayatta kalma aracıydı. Uzun süren korku çoğu kez karmaşık travma sonrası stres belirtileri bırakır; burada açıkça söylüyorum: psikoterapiste git. Temel budur.
Utanç, suçluluk ve onur
En basit ifade: istismar, aşağılanma, utanç ve suçluluk demektir; onura saldırır. Alay edilmek utanç yaratır; karşılaştırmalar (“arkadaşın 10 aldı, daha iyisini yapabilirdin”) güvensizlik yaratır; ihtiyaçların yüzünden suçlanmak ise artık hiçbir şey istememeyi öğretir: ne yardım ne sevgi. Çocuk kimliğini ebeveyni tarafından görülerek kurar; ebeveyn görmüyorsa kimlikte ve özgüvende bir boşlukla kalırsın.
Beden aldığı duygularla ne yapar?
O zaman ağlanmamış duygular bedende kaldı:
- Duygusal yeme. Duygularımızı bastırmak ve “topraklanmak” için yeriz. Ben de toksik bir insanın yanında 30 kilo fazlalık taşıdım; açgözlülük değil, korunma ve teselliydi.
- Durmaksızın çalışma. “Çalışmazsam yaşamayı hak etmiyorum”, “Dinlenmeyi hak etmiyorum”; dayak yemiş çocuklarda klasik programlardır, bende de var.
- Mükemmeliyetçilik. Olumlu bir özellik değil, travmadan kaynaklanan kendini sabote etmedir.
- Bağımlılık davranışları : hissetmemek için kullandığın her şey. Arkalarında çocukluktan bir onarım ararsın; her şey ilk yedi yılın tekrarıdır.
İlişkilerde ve yaşamda
Çocukken görülmemiş kişi, içsel boşluk ve sevgi açlığıyla kalır: ilişkilere fazla hızlı atılır veya verme yeteneğini kullanan insanları çekersin. Bağlanma tarzı kaçıngan, kaygılı veya kaotik olabilir; birçok insan “kara koyun” hissi taşır. Narsisistik davranışları olan ebeveynin varsa kalıplar üzerinde çalışana kadar ilişkilerde tekrarlanır; bunu şu makalede yazdım: narsisizm ve toksik davranışlar.
Diğer yanı da şu: zor çocukluklar armağanlar da getirir ; düşündüğünden daha duyarlı, daha empatik, daha güçlüsün. Yara gerçekti ama armağanlar senin.
Bu konuda bir temizlik nasıl görünür?
Dayak ve istismar enerjisi üzerinde çalışmaya başladığında beden boşaltır: esneme, geğirme, gözyaşı, aniden üşüme, baş dönmesi. Ben dayak enerjisini karnımda hissettim; başkaları başında veya kalbinde hisseder. Normaldir: ardından rahatlama gelir.
Sık görülen iki işaret: hiçbir şey hissetmiyorsan bazen travma tarafından öylesine “betonlanmışsındır” ki hissetmene izin vermiyorsundur; zamanla beden açılır. Ve çocukluğunu hatırlamıyorsan psişe seni korumak için hafızayı kapatmıştır; çalıştıkça anılar kendi ritminde geri gelir.
Bir sağduyu kuralı da şu: geçmeyen fiziksel belirtilerin veya hallerin varsa doktora git; enerji çalışması, sağlık özeniyle el ele gider, onun yerine değil.
Dayak ve istismar için bağ çözmeleri PDF rehberini alıyorum →
İyileşme nasıl başlar: kullandığım yol
1. Psikoterapiste de git
İlk sıraya koyduğum adımdır, çünkü ben de öyle yaptım. Bağ çözmeleri enerjiyi temizler ama tek başına gitmeyeceğin alanlar vardır; terapist seni tutar ve tam o odaya artık girmek istemediğinde seni iter. Özellikle travma sonrası stres içeren çocukluk travmaları psikoterapide, en ağır yaralar ise yalnızca bir uzmanla bireysel olarak çalışılır. Ben kendim için terapiyi ve bağ çözmelerini birleştirdim.
2. Tuz üzerinde bağ çözmeleri
Tuz üzerinde temizlenmek, yalnızca içinden söylenen cümlelerden çok daha güçlüdür. Yere bir kilogram iri taneli tuz koyman ve çıplak ayaklarını bunun üzerine yerleştirmen gerekir. Yanına battaniye al: travmalar çıktığında soğuk olur. Gözlerini kapat ve enerjinin akmasına izin ver:
“Temizlenme niyetini koyuyorum. İçimdeki bütün dayak enerjisinin çıkmasını istiyorum.”
Cümleleri yüksek sesle söyle ve enerjiyi dışarı it ; yalnızca söz değildir, bedende hissettiğin ve gitmesine izin verdiğin şeydir. Bir cümle çok ağır geliyorsa zorlama: bir katman şimdi gider, bir diğeri gelecek sefer.
3. Sana ait olmayanı geri gönderirsin
Dayak için bağ çözmelerde kullandığım temel ifade:
“[Hak etmiyorum / sevgiyi korumak için susmalıyım / hayır dememe izin yok — ne hissediyorsan] inancını kaynağına geri gönderiyor ve enerji alanımı artık böyle bir şeyi kabul etmeyecek şekilde programlıyorum.”
Bu konuya özgü, kendi durumuna göre uyarlayacağın birkaç cümle:
- “Sevgili anne / sevgili baba, emdiğim bütün dayak enerjisini sana geri veriyorum.”
- “Sevgili ebeveynler, çatışmalarınızı sizde bırakıyorum. Artık aranızda durmuyorum.”
- “Çocuklukta aldığım bütün dayakları iptal ediyor ve kaydı yeniden yazıyorum.”
Ebeveynlerin artık hayatta değilse bağ çözmeler yine çalışır: enerji içindedir. Deneyimimden söylüyorum: sevginin olduğu yerde temizlenme daha kolay ilerler; onarılması en zor olan, sevgisiz, soğuk istismardır.
4. İçindeki çocuk
Gözlerini kapat ve hayalinde olduğun çocuğa git. Seni zor bir ana götürürse onu oradan al ve “Bitti” de. Bilinçaltı her zaman bittiğini bilmez; bağ çözmelerini bu yüzden yaparız. Sonra izin verirse kucağına al:
“Yalnız değilsin. Ben burada seninleyim. Bundan sonra artık dayak yememeyi öğreniyorum. Şimdiye kadar sen taşıdın ama bundan sonra ben taşıyorum. Senin için hem anne hem babayım.”
Sonra o çocuğun hissettiği her şeyin bedenden çıkmasına izin ver. Bir takımsınız; bu ilişkiyi geliştirdiğinde içsel boşluk kaybolmaya başlar. Adım adım egzersizler şu makalede: içindeki çocuğun iyileşmesi; bazı şeyler çizimle daha kolay çıkar, ben nörografik çizimle çok çalışıyorum.
5. Ruh parçaları
Çok zor anlarda çocuğun psişesi hayatta kalmak için “ayrılır”; bu yüzden bazı kişiler çocukluklarını dışarıdan görmüşlerdir. O ruh parçalarının hepsi her gün basitçe geri getirilebilir:
“Dayakta kaybolan bütün ruh parçalarının bana, burada kalbime dönmesini istiyorum.”
Bir seferde ne kadar çalıştığın değil, her gün az çalışmak önemlidir; enerji böyle hareket eder.
6. Affetme: ancak temizlendikten sonra
Spiritüellikte zarar veren bir fikir dolaşır: “affet, bitsin”. İşleyip temizlemeden önce, fazla erken affetmek, temizlenmemiş yaraya pudra şekeri serpip çikolataymış gibi davranmaktır. Önce katman katman enerjiyi bedenden çıkarırsın. Ancak sonra affetme temiz bir yerden kendiliğinden gelir. Gerçek affetme hakkında iki şey:
- Affetme seninle başlar. İlk barışı kendi ruhunla yaparsın: o ailede doğduğu, yaşadıklarını yaşadığı için. Suçun kendisinde olduğunu sanan çocuğu affet.
- Affetmek haklı çıkarmak değildir. Affedebilir, aynı anda sana hâlâ zarar veren kişiye karşı sınırlarını veya mesafeni koruyabilirsin. Sevgiyi korumak için sustuğumda kendime ihanet ederim.
Ruh sözleşmeleriyle de çalışıyorum: “Anne, bizim bir sözleşmemiz vardı; kendimi seçmeyi öğreneyim diye beni incitmen. Sözleşmeyi iptal ediyorum.” Sonra o deneyimlerin armağanlarını isterim: güç, empati, cesaret. Desteğe ihtiyacın varsa yazdığım bir affetme ve bağ çözme duası var; soy yaraları da aile diziminde güzel çalışılır. Şu konuda bir makale hazırlıyorum: aile dizimi nedir ve nasıl işler.
Şimdi ebeveyn olanlarınız için de: mükemmel olmanız değil, yeterince iyi olmanız gerekir.
“İçindeki Çocuğun İyileşmesi” video kursuna başlıyorum →
Bu konudaki materyallerim
Dayak, şiddet ve fiziksel istismar için bütün bağ çözmelerini şu rehberde topladım: dayak için bağ çözmeleri PDF rehberi. Şu materyal de var: içindeki çocuğun iyileşmesi için bağ çözmeleri; bağ çözmeleri konusundaki her şeyi ise şu koleksiyonda bulabilirsin: bağ çözmeleri koleksiyonu.
Çocukluk istismarı hakkında sık sorulan sorular
İstismardan sonra iyileşmek mümkün mü?
Evet. Yarayı küçümsemiyorum; ancak çok sayıda iyileşmeye tanık oldum, bu yüzden aksini düşünmeni istemem. İyileşmek uzun süreli çalışmadır: psikoterapi, katman katman bağ çözmeleri, içindeki çocuğa sevgi; içsel boşluk kaybolur. Kendi deneyimimden söylüyorum: bir günde değil ama kaybolur.
Ebeveynlerim artık hayatta değil. Çalışmanın hâlâ anlamı var mı?
Evet. Enerji içindedir: ebeveynlere yöneltilen cümleler, onların ayrılışından sonra da çalışır; ruhları var olmaya devam eder.
Çocukluğumdan neredeyse hiçbir şey hatırlamıyorum. Neden?
Çoğu kez bloke hafıza travmanın bir işaretidir: psişe seni korumak için kapıyı kapatmıştır. Kendin üzerinde çalıştıkça anılar geri gelir; bir seferde yalnızca taşıyabileceğin kadar.
İyileşmek için ebeveynlerimi affetmem gerekir mi?
Affetme iyileşmeye yardımcı olur ama temizliğin başında değil, sonunda gelir: erken zorlandığında açık yaraya güzel bir katmandır sadece. Önce enerjiyi çıkarır, sonra affedersin; affetmek olanın doğru olduğunu söylemek veya incindiğin yerde kalmak değildir.
Bağ çözmeleri de yapıyorsam neden psikoterapiste gideyim?
Çünkü birlikte çalışırlar: bağ çözmeleri enerji alanını temizler, psikoterapi tek başına girmeyeceğin alanlarda elinden tutar; zor çocuklukta böyle birçok alan vardır. Ben kendim için yıllardır ikisini birleştiriyorum.
Buraya kadar geldiysen bir yanın zaten yolda. Ona şefkat göster. Çocukluğunda olanların hiçbirinde suçun yok ve iyileşme için bütün güce sahipsin. Her gün az çalış, iyi insanlarla çevrelen: her zaman işleyen çözüm sevgi olarak kalır; kendini sevmek ve Tanrı'ya güvenmek. Öpüyorum ve canlı yayınlara bekliyorum.
Çocukluk travmaları: bugün desteği nasıl ararsın?
Çocukluk travmaları hakkında bilgi ararken hâlâ seni zorlayan deneyimleri anlamaya çalışıyor olabilirsin. Bir makale, bir bozukluğun olup olmadığını belirleyemez ve bütün yaşamını tek bir olayla açıklayamaz. Mevcut zorluklarından ve şimdi ihtiyaç duyduğun destekten başlayabilirsin.
Hikâyen özenli bir çerçeveyi hak eder
Yardım istemek için geçmişinin yeterince zor olduğunu kanıtlamak gerekmez. Yaşadıklarını bir psikolog, psikoterapist veya doktorla, mümkün olan ritminde konuşabilirsin.
Görüşmeden önce neleri not etmeye değer?
Şimdi seni rahatsız eden şeyi, ne zaman ortaya çıktığını ve uykunu, ilişkilerini veya etkinliklerini nasıl etkilediğini yaz. Sana neyin yardımcı olduğunu da not edebilirsin. Uzmanla konuşmaya başlamadan önce bütün anıları yeniden kurman gerekmez.
NHS, travma sonrası stres için tedavileri anlatır; uzmanlarla belirlenen plan içinde travma odaklı terapiler ve EMDR de buna dahildir. Tedavi seçmek değerlendirme gerektirir; spiritüel uygulama veya ritüel bu sürecin yerine geçmez.
Egzersizi durdurma hakkını koru
İçindeki çocuk hakkında günlük tutmayı seçiyorsan şimdiyle ilgili bir soruyla başla: “Bugünümü daha katlanılabilir kılan ne olurdu?” Zor olayları anlatmadan yanıt verebilirsin. Bunaltıyorsa egzersizi durdur ve destek ara.
Anıları geri getirmeye zorlama ve egzersizde ortaya çıkan imgeleri tarihsel kanıta dönüştürme. İyi bir çerçeve “şimdi değil” diyebilmene izin verir. Amaç hızlı iyileşme baskısı olmadan bugünkü yaşamında daha çok destek ve seçeneğinin olmasıdır.
Sık sorulan soru
Yardım istemek için her şeyi hatırlamam mı gerekir? Hayır. Mevcut zorlukların ve ihtiyaçlarınla başlayabilirsin.
Konuna uygun kaynakla devam et
Düşünmeye Adevăr și Lecuire materyalleriyle devam etmek istiyorsan şu materyale bak: İçindeki Çocuğun İyileşmesi – Bağ Çözmeleri ve Derin Serbestleşme (PDF). Satın almadan önce açıklamayı ve içeriğini oku, sonra materyali kendi ritminde kullanabileceğin bir an seç.
Şunları da keşfet: mevcut materyaller ve Adevăr și Lecuire makaleleri.
Kaynaklar
- Dünya Sağlık Örgütü — „Child maltreatment”
Sıkça Sorulan Sorular: Çocukluktaki istismar
İstismardan sonra iyileşmek mümkün müdür?
Evet. Yarayı küçümsemiyorum, ama başka türlü düşünmen için çok fazla iyileşme gördüm. İyileşme uzun soluklu bir iştir — psikoterapi, katman katman bağ çözme, iç çocuğa sevgi — ve içindeki boşluk kaybolur. Bunu kendi deneyimimden söylüyorum: bir günde değil, ama kaybolur.
Ebeveynlerim artık hayatta değil. Çalışmanın hâlâ anlamı var mı?
Evet. Enerji sende: ebeveynlere söylenen cümleler onların gitmelerinden sonra da işler ve onların ruhları var olmaya devam eder.
Çocukluğumdan neredeyse hiçbir şey hatırlamıyorum. Neden?
Çoğu zaman, kilitlenen belleğin kendisi bir travma işaretidir: ruhsal yapın seni korumak için kapıyı kapatmıştır. Kendinde çalıştıkça anılar geri gelir — bir seferde taşıyabileceğin kadarı.
İyileşmek için ebeveynlerimi affetmem mi gerekiyor?
Affetme iyileşmeye yardım eder, ama temizliğin sonunda gelir, başında değil: erken zorlanırsa, açık bir yaranın üstüne güzel bir katman olur. Önce enerjiyi çıkarırsın, sonra affedersin — ve affetmek, olanın doğru olduğunu söylemek ya da seni inciten yerde kalmak demek değildir.
Bağ çözme de yaptığıma göre neden psikoterapiste gideyim?
Çünkü birlikte işlerler: bağ çözme enerji alanını temizler, psikoterapi tek başına girmeyeceğin bölgelerde elinden tutar — ağır bir çocukluğun ise birçok böyle bölgesi vardır. Ben, kendim için, ikisini yıllardır bir arada kullanıyorum.
Buraya kadar geldiysen, bir tarafın çoktan yolda. Ona nazik ol. Çocukluğunda olanlarda hiçbir suçun yok — ve iyileşmek için bütün gücün sende. Her gün, az az çalış ve kendini iyi insanlarla çevrele: her zaman işleyen çözüm sevgidir — kendini sevmek ve Tanrı'ya güvenmek. Seni öpüyorum, seni canlı yayınlarda bekliyorum.
