Bunca çözülme canlı yayınından sonra, affetme yayınının zamanının geldiğini hissettim. Çünkü dünyadaki bütün büyüleri geri göndersen de içinde bir ağırlık kalabilir. Çözülme, sana yapılanı enerji alanından çıkarır. Affetme başka şeyi çalışır: başkalarına ve kendine senin yaptıklarını. Burada her şeyden önce kendini affetmen ve yaptıklarının sorumluluğunu alman gerekir. Baştan, dramasız açıklığa kavuşsun: hepimiz bütün yaşamlarda her şeyi yaptık; ben de bu konuda daha iyi durumda değilim.
Eski bir söz son derece doğrudur: affetmeyen kişi, diğerinin öleceğini umarak yıllarca zehir içiyor gibidir. Affetme başkaları için yaptığın bir azizlik eylemi değil, kendine verdiğin özgürleşmedir. Aşağıda her şey var: affetmenin gerçekte ne olduğu, neden önce kendini affettiğin, anne babanı ve soyunu nasıl affettiğin, çözülmeyle nasıl birleştiği ve canlı yayınlardaki affetme duasının evine götürebileceğin tam cümleleri.
Affetme gerçekten nedir — yalnızca “affetmelisin” değil
Ömrün boyunca duydun: “Affet onu, tamam, yoluna devam et.” Ben emirle affetmeyi savunmuyorum. Altında işlenmemiş travma dururken yalnızca öyle gerektiği için söylenen affetme işe yaramaz: ruha söylenen güzel bir yalandır. İngilizler buna spiritual leapfrog der: kurbağa gibi bütün çalışmanın üzerinden doğrudan affetmeye atlarsın. Böyle atladığında en büyük risk? Depresyon.
Affetme, aşamaları olan doğal bir süreçtir. Onları atlama:
- Acıyı fark edersin. Haksızlığın yarattığı acını kabul edersin. Saklamaz, “bir şey yok, geçti” diye üstünü örtmezsin.
- Onunla ilgili duyguları kabul edersin. Öfke, üzüntü, hayal kırıklığı, ihanete uğrama duygusu. Kopup uzaklaşmaz, kalbini kapatmazsın. Yargılamadan hissetmene izin verirsin.
- Acılık ve kızgınlıklardan ayrışırsın. Onları yeniden yaşar, yeniden hisseder ve gitmelerine izin verirsin. Duygular hareket etmek isteyen enerjilerdir.
- Ancak şimdi affetme gelir. İlk değil, dördüncü aşama.
Affetme normalde gözyaşlarıyla olur. Yas gibi: bir kaybı yeterince ağlamadan yas bitmez. Ağlamak bloke enerjiyi serbest bırakır; kendini bundan mahrum etme.
Zor ama özgürleştirici bir gerçek: affetmek sana yapılanı haklı çıkarmak veya inkâr etmek demek değildir. Kendini kurbanlaştırmak da değildir. Hem olanların mağduru hem dersin sorumlusu olarak kendini kabul etmek demektir. Ruhun derslerini programladı; ruhun seçtiği hiçbir acı bedelsiz değildir.
Neden önce kendini affedersin?
Affetme yalnızca seninle ilgilidir: önce kendini affetmeden başkalarını affetmek yoktur.
Bu yüzden kendinle başlarsın. Ruha bağlanırsın; ruhla bağlantı kalp üzerinden kurulur. Ona en sevdiğim dört cümleyi, Hawaii ho'oponopono uygulamasındakileri söylersin: “Üzgünüm. Beni affet. Seni seviyorum. Teşekkür ederim.” Başlangıçta bunları kendine söylemek tuhaf gelecek. Yine de yap: her cümlenin yeri vardır; acıyı kabul etme, samimi af dileme, duygusal engelleri çözen koşulsuz sevgi.
İnsanlarla çalışırken gördüğüm bir şey daha: aynı travmalara sahip kişilerle titreşimsel olarak bağlanırız. Kendi üzerinde çalışmazsan aynı dersin farklı bir adla hayatından geçtiğini görürsün: birbirine ve çocukluk yaralarına benzeyen eski partnerler. İşlenmemiş travma seni kendisiyle evlendirir. Nasıl eski bir partnerden duygusal olarak ayrışacağını ayrı yazdım.
Mağdurluk bir aşamadır, adres değil. Öfkelenmen ve intikam istemen normaldir; önemli olan eyleme geçmemek ve özellikle üstüne utanç yüklememektir: “Ne kadar aptaldım.” Hiçbirini hak etmedin: orada kalan sendin ve şimdi tam da onu affediyorsun.
Tam Affetmeler ve Tövbe rehberini istiyorum →
Anne babayı ve soyu affetmek
En zor ve en değerli konular burada çalışılır. Hayatımızın ilk yedi yılını ömür boyunca tekrarlarız. Aynı ailede her çocuk farklı bir travmayı yanına alır; anne babamız bizi itse de neyi alacağımızı seçen biziz.
Pek çok sorun, kendimize kendi hayatımızı yaşama hakkı vermememizden gelir. Kör sevgiyle, anne babamızı kurtarmak isteyerek onların acısını üstlenir ve kendi hayatımız yerine onlarınkini yaşarız. Bunu, çocukluğumda haksız yere vurulduğum bir olay üzerinden anladım: sorum “Neden bana vurdu?” değil, “Neden gitmedim?”di. Çünkü kurtarmayı, diğerinin acısını üstlenmeyi seçmiştim. Hepimiz böyle yaparız.
Öyleyse anne babanı affet. Onlardan aldıkların için kendini de affet. Sonra soya bak: onda hem enerjiler hem karma miras kalır; ailendeki insanlar tamamlaman gereken derslerin bulunduğu kişilerdir. Taşıdığımız bazı şeyleri kimse yapmamıştır: kendi karmamızdır. Çalıştığım insanlarda büyü değil, geçmiş yaşamlardan şimdi af ve tövbe isteyen ağır eylemler buldum. Yakılan karma için mor alev cümlesini de söylerim: “Mor alevin gelip karmamı temizlemesini istiyorum.”
Bilmen gereken bir işaret daha: özgürleşme dönemlerinde aidiyet yaraları, aile yaraları etkinleşir. Bu günlerde daha çok ağlıyorsan içinde bir şey kırılmadı. Çalışma evine, soya ulaştı.
Affetme duası: ifadeler adım adım
Affetme yayınında söylediğim her şeyi burada da veriyorum. Affetmede hazırlık, çözülmeden biraz farklıdır: beyaz bir mum yak. Her zamanki gibi tuz yastığıma otururum. Gözlerini kapat, yüksek sesle söyle ve çözülmedeki gibi enerjiyi it: bedeninde nerede durduğunu hissetmene izin ver, onu çıkar.
1. Tövbe çağrısı
Her cümlede tekrarlanan çerçeve:
“[İşlediğim günahlar] için, bilinçli veya bilinçsiz, kasıtlı veya kasıtsız, bu yaşamdan ve bütün yaşamlardan, zamanlardan, mekânlardan ve onların dışından af diliyorum.”
Bilmediğini Tanrı'ya bırakırsın: düşüncelerin üzerinde özgür iraden vardır ama her şey için af ister, hangileri olduğuna karar vermeyi O'na bırakırsın. Canlı yayından, söylediğim haliyle konular şunlar; onları sırayla, kendi ritminde alırsın:
- “Kendimi veya başkalarını incittiğim bütün düşünceler, sözler ve eylemler için af diliyorum.”
- “Yarattığım veya sürdürdüğüm bütün korkular, bağlılıklar ve sınırlamalar için af diliyorum.” (Korku Tanrı'ya güven eksikliğidir ve ego korkuyla beslenir.)
- “İsteyerek kabul ettiğim bütün kötü etkiler için af diliyorum.”
- “Söylediğim bütün yalanlar için af diliyorum.”
- “Bütün hırsızlıklar ve haksız almalar için af diliyorum.”
- “Bütün kıskançlık ve haset için af diliyorum.”
- “Bütün açgözlülüğüm ve cimriliğim için af diliyorum.” (Korku ve yokluk içinde yaşayan kişi Tanrı'yı inkâr eder.)
- “Bütün manipülasyonlarım ve bağımlılıklarım ve ruhumla uyumlu olmayan tüketimler için af diliyorum.”
- “Her türlü şiddet, kötü muamele, sömürü, manipülasyon, haksızlık veya sevgisizlik uyguladığım bütün varlıklardan af diliyorum.”
- “Sevgi, saygı, gerçek, adalet, özgürlük, huzur veya onurdan mahrum bıraktığım bütün kişilerden af diliyorum.”
- “Tanrı'dan bütün uzaklaşmalarım için af diliyorum.”
- “Tanrı'dan aldığım armağanları sakladığım veya gömdüğüm bütün tezahürler için af diliyorum.” (Sana verilen armağan senindir. Onu artık gömme.)
- “Bütün zamanlarda, yaşamlarda ve boyutlarda bütün mağdurlarımdan af diliyorum.”
2. Kendimi affediyorum
Duanın en önemli noktası: “Kendimi affediyorum.” Kendini affetmeden başkalarını affedemezsin. Burada ho'oponoponoyu kendine söylersin: “Üzgünüm, beni affet, seni seviyorum, teşekkür ederim”; içinde bir şey yumuşayana kadar.
3. Enerji bedeninde çalışırsın
Yalnızca bir cümle değildir. Taç çakrasından ışık çek ve eski enerjilerle birlikte bütün çakralardan ve cildin bütün gözeneklerinden çıkar. Başında basınç veya ağırlık hissedersen doğrudan zihinle konuş: “Sevgili zihnim, lütfen serbest bırak.” Çakra sistemini bloke çakralar rehberinde daha ayrıntılı anlatıyorum; üçüncü gözde MUSK esansiyel yağını kullanıyorum.
4. Affetme meditasyonu: ruh, içindeki çocuk, kalp, sen
Sonra bilincini kalbe indirir, aynı dört cümleyle içindeki dört parçayı dolaşırsın: ruh (belki onunla ilk kez bağlantı kuruyorsun), içindeki çocuk (ona sarıl; belki ondan ilk kez af istiyorsun), kalp (taşıyamayacağını taşıdı; kapanması hayatta kalmana yardım etti, ona teşekkür et) ve son olarak bir bütün olarak sen. Sonunda armağanlarını alırsın: içindeki bu parçalar boşuna acı çekmedi. Meditasyon gözyaşlarıyla değil sevinçle biter; gözyaşları yalnızca yoldadır.
Bütün affetme konularını açıklamalarıyla, benim çalıştığım sırayla PDF affetme ve tövbe rehberinde bulursun. Arada onlara dön: affetme seviyeler halinde çalışılır, her seferinde başka bir seviyedir.
Affetme ve çözülme: nasıl birleşirler?
Çözülme ve affetme el ele verir. Çözülme sana ait olmayanı geri gönderir: büyüler, tılsımlar, bağlamalar, başkalarının yerleştirdiği enerjiler. İşaretlerini sana büyü yapıldığında rüyalarında neler gördüğün hakkındaki yazıda anlattım. Affetme kendi payının sorumluluğunu alır: yaptıkların, isteyerek kabul ettiklerin. Yalnızca geri gönderir ve affetmezsen kendi payın enerji alanında kalır, seni çekmeye devam eder. Yalnızca affeder, çözülmezsen başkalarının enerjisinin tutunacağı yer kalır.
Canlı yayınlarda bunları bu sırayla yaparım: önce sana yapılanı çıkaran çözülmeler, sonra kendi payını çalışan affetmeler. İkisi de aynı şeyi ister: enerjiyi itmek, nerede olduğunu hissetmek ve artık sana ait olmayanı çıkarmak. Çözülme bölümünde kullandığım her şeyi, tuzu, yağları, çalışma protokolünü çözülme koleksiyonunda bulursun.
Affetmenin “içeri girdiğini” gösteren işaretler
Yalnızca sözde affetmediğini nasıl anlarsın? Bedenden ve hayattan:
- Bedende sıcaklık. Affetmelerde, çözülmelerin aksine, sıcaklığın yerleştiğini hissederim; iyi bir şeyin etkinleştiğinin işareti. Gözyaşları, iç çekme (iç çekme ruhtandır), esneme, geğirme: hepsi iyidir, hepsi serbest bırakmayı anlatır. Uykululuk, temizlenecek çok şey olduğunu gösterir.
- Sakinlik. Üzerine huzur yerleşir. Zihin sakinleşir, güvenlik duygusu geri gelir: kendi merkezine yerleşirsin.
- Gözlemci olursun. Seni ikiye bölen hikâye, şimdi yeniden yaşandığında daha az acıtır. Sana sürekli kötü şeyler yapan kişi de artık seni ateşlemez: gittikçe daha az tepki verirsin ve içinde öfke yerine şefkat büyür.
- Artık kendine yalan söylemezsin. “Tamam, affettim” deyip travmayı işlememişsen bedenin bilir. Sahte affetme dayanmaz. Yıllardır durmaksızın kendi üzerimde çalışıyorum ve hâlâ bütün affetme konularına ulaşmadım; bu kabul edilebilir.
Ana yarayı tek başına açamıyorsan dışarıdan bir ayna iste: terapi, psikanaliz, tapping. Bende konuşarak çıkmayanı tapping çıkardı. Kendine yatırım yap: getirisi en yüksek yatırımdır.
Duaları tam rehberle çalışıyorum →
Affetme hakkında sık sorulan sorular
Kendimi nasıl affederim?
Basit başlarsın: el göğüste, kalbe bağlantı ve kendine söylediğin dört cümle: “Üzgünüm. Beni affet. Seni seviyorum. Teşekkür ederim.” Sonra “Kendimi affediyorum”; ancak sonra kendine yaptıkların için tövbe duası. Acıyı kabul etmeyi atlama: önce yarayı gör, sonra affet.
Affetme duası nedir?
Canlı yayınlarda söylediğim: “İşlediğim bütün günahlar için, bilinçli veya bilinçsiz, kasıtlı veya kasıtsız, bu yaşamdan ve bütün yaşamlardan, zamanlardan, mekânlardan ve onların dışından af diliyorum.” Ardından yukarıdaki listenin her konusunu bölüm bölüm ele alırsın. Affetme duası ve çözülme birbirini tamamlar: önce sana yapılanı geri gönderir, sonra kendi payının sorumluluğunu alır ve onu affedersin.
Affetmeleri ne sıklıkta yaparım?
İhtiyaç duyduğun sıklıkta. Her defasında başka bir seviyede çalışırsın; iki tur arasında değişirsin. Yıllardır onlara dönüyor, hâlâ yeni konular buluyorum.
Affettiğim kişiyle barışmalı mıyım?
Hayır. Uzlaşma isteğe bağlıdır. Affetmeyi kendine verirsin; barışmak ikisi de isteyen iki kişi gerektirir. Değişmeyen biriyle artık onaracak bir şeyin yoktur; tekrar ısıtılan kahve içmek için iyi değildir. Kapanışı kendine verirsin: ne olduğunu anlar, kendini anlar ve kapıyı kendin kapatırsın.
İstediğim halde neden affedemiyorum?
Çünkü olanları henüz işlemedin. Başını kuma sokan devekuşu hiçbir şey çözmedi; yalnızca artık görmüyor. Aşamalardan geç: acıyı kabul et, duyguları hisset, gerekiyorsa ağla, sonra affet. Yara derinse bir terapiste git. Bu zayıflık değil cesarettir.
Affetmek unutmak veya haklı çıkarmak mıdır?
Hayır. İnkâr etmez, haklı çıkarmaz, görmezden gelmezsin. Dersini ve ondan gelen armağanı almış kişinin konumundan affedersin. Gerçekliğinin işareti: artık tepki vermez, gözlemlersin.
Onu affet, çöz ve sevince yer aç; benim affetme meditasyonum her zaman sevinçle biter. Buraya kadar okuduysan içinde bir şey zaten hazır. Öpüyorum, sonraki canlı yayında seni bekliyorum.
Sıkça Sorulan Sorular: Affetme
Kendimi nasıl affederim?
Basit başlarsın: elini göğsüne koy, kalbine bağlan ve kendine şu dört cümleyi söyle: "Üzgünüm. Beni affet. Seni seviyorum. Teşekkür ederim." Sonra "Kendimi affediyorum" — ve ancak sonra kendine yaptıkların için tövbe duası. Acıyı tanıma adımını atlama: önce yarayı görürsün, sonra onu affedersin.
Affetme duası nedir?
Canlı yayınlarda okuduğum dua: "Bu hayatımda ve bütün hayat, zaman ve mekânlarda ve onların ötesinde, bilerek ya da bilmeyerek, niyetle ya da niyetsiz işlediğim bütün günahlar için af dilerim" — sonra, bölüm bölüm, yukarıdaki listedeki her temayı işlersin. Affetme duasıyla bağ çözme birbirini tamamlar: önce sana yapılanı geri gönderirsin, sonra kendi payını üstlenir ve kendi tarafını affedersin.
Affetme çalışmalarını ne sıklıkla yaparım?
Ne kadar sık hissedersen. Her seferinde başka bir düzeyde çalışırsın — iki tur arasında değişirsin. Ben yıllardır onlara geri dönüyorum ve hâlâ yeni bölümler buluyorum.
Affettiğim kişiyle barışmak zorunda mıyım?
Hayır. Barışma seçimliktir. Affetmeyi kendine verirsin; barışmak, ikisi de isteyen iki insan gerektirir. Değişmeyen biri için düzeltecek bir şeyin kalmamıştır — yeniden ısıtılmış kahve içmeye değmez. Kapanışı yalnız başına da verirsin: ne olduğunu anlarsın, kendini anlarsın ve kapıyı sen kapatırsın.
İstediğim hâlde neden affedemiyorum?
Çünkü olanı henüz işlememişsin. Kafasını kuma gömen deve kuşu hiçbir şeyi çözmedi — sadece artık görmüyor. Aşamalardan geç: acıyı tanı, duyguları hisset, gerekiyorsa ağla, sonra affet. Yara derinse bir terapiste git. Bu zayıflık değil; yürekliliktir.
Affetmek unutmak ya da mazur göstermek midir?
Hayır. İnkâr etmezsin, mazur göstermezsin, görmezden gelmezsin. Dersini ve onun içindeki armağanı almış olanın yerinden affedersin. Gerçek olduğunun işareti: artık tepki vermezsin — gözlemlersin.
Affet, bağını çöz ve neşeye yer aç — bende affetme meditasyonu her zaman neşeyle biter. Buraya kadar okuduysan, içindeki bir şey çoktan hazırdır. Seni öpüyorum, seni bir sonraki canlı yayında bekliyorum.
