W jakiej intencji czyta się Psalm 122?
Psalm 122 podaje słowa cierpliwości i prośby o miłosierdzie, gdy jesteś traktowany z pogardą. Spojrzenie na Boga wyraża nadzieję na pomoc, nie ukrywając bólu upokorzenia.
Możesz czytać ten psalm, gdy jego tematy są bliskie temu, co przeżywasz, albo w ramach regularnej lektury Psałterza. Wyjaśnienie opiera się na przesłaniu tekstu; psalm nie jest zarezerwowany wyłącznie dla jednej konkretnej intencji.
Pełny tekst Psalmu 122 (4 wersety), z osiemnastej katyzmy Psałterza. Początkowe słowa — «Ku Tobie, który mieszkasz w...» — są też tradycyjnym „imieniem” psalmu: nasze babcie nie mówiły „psalm 122”, lecz nazywały go jego pierwszymi słowami.
Tekst Psalmu 122
1. Ku Tobie, który mieszkasz w niebie, wzniosłem moje oczy.
2. Oto jak oczy sług zwracają się ku rękom ich panów, jak oczy służącej ku rękom jej pani, tak nasze oczy zwracają się ku Panu, naszemu Bogu, aż się nad nami zmiłuje.
3. Zmiłuj się nad nami, Panie, zmiłuj się nad nami, bo mamy już dość pogardy.
4. Bo nasza dusza ma aż nadto szyderstw tych, którzy żyją w dostatku, i pogardy pyszałków.
Kiedy czyta się Psalm 122
- Należy do osiemnastej katyzmy — psalmy czyta się w całości w cyklu katyzm, podczas jutrzni i nieszporów.
- Na końcu każdego psalmu tradycja dodaje: «Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu, teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen.».
Sąsiednie psalmy
Numeracja jest zgodna z Psałterzem Prawosławnym (Septuaginta). W innych wydaniach Biblii ten sam psalm może mieć inny numer.