Ciemna noc duszy: czym jest, objawy i jak przez nią przejść

Cristina Balan AutorkaCristina Balan

Po kilku pytaniach w komentarzach i od osób, z którymi pracuję indywidualnie, poczułam, że czas porozmawiać o ciemnej nocy duszy. Kilka osób napisało do mnie niemal tymi samymi słowami: „Co mam zrobić? Nic mi już nie odpowiada, wszystko jest trudne”. Widzę ich panikę. Dlatego zrobiłam transmisję i dlatego teraz piszę.

Ciemna noc duszy — spotkasz ją również pod nazwą mroczna noc duszy lub po angielsku dark night of the soul — to jeden z pierwszych etapów przebudzenia duchowego. Przeszłam przez nią trzy razy. Widziałam ją też u wielu osób, które zaczęły się budzić: niektóre już z niej wyszły, inne właśnie w niej są.

Poniżej opowiadam, czym jest, po jakich oznakach ją rozpoznać, co naprawdę dzieje się wtedy w tobie, i przedstawiam ćwiczenie, które wykonywaliśmy wspólnie podczas transmisji. Ale najpierw uważnie przeczytaj poniższe ostrzeżenie.

Ważne: ciemna noc duszy nie jest tym samym co depresja. Mówię tutaj o etapie duchowym na podstawie własnego doświadczenia, nie stawiam diagnoz. Depresja jest prawdziwą chorobą, którą się leczy. Jeśli masz objawy depresji — smutek, który nie ustępuje, nie potrafisz funkcjonować na co dzień, przestajesz spać lub jeść, nie widzisz już żadnego sensu — udaj się do lekarza rodzinnego, psychiatry lub psychologa. Jeśli masz myśli samobójcze lub myślisz o zrobieniu sobie krzywdy, zadzwoń teraz pod 112 albo jedź na najbliższy oddział ratunkowy. Praca duchowa może cię wspierać, lecz nigdy nie zastępuje pomocy specjalisty.

Czym jest ciemna noc duszy

To pojęcie nie jest nowe. Rozwinęło się w chrześcijaństwie, w jego części mistycznej — każda religia ma nurt główny, ale też mniej znane obszary. Bardzo dobrze opisał je hiszpański mistyk chrześcijański, święty Jan od Krzyża (Saint Jean de la Croix). Kiedy sama przez nią przechodziłam, nie wiedziałam, czym jest. Szukałam, robiłam notatki — a to, co pisał, było dokładnie tym, co przeżywałam i co dziś widzę u osób budzących się duchowo. Mówi się nawet, że Matka Teresa niemal całe życie przeżyła w ciemnej nocy duszy.

Najprościej opisałabym ją jako zejście w otchłanie istnienia. Czujesz, że schodzisz w dół. To czas, kiedy chwieje się cały bagaż uwarunkowań, z którym dorastałeś. Po angielsku nazywa się to the Tower moment: jak wtedy, gdy zbudowałeś domek z kart i w pewnym momencie wszystko się rozpada. Wszystko wokół ciebie się wali, nic nie jest już w porządku.

I czujesz ból duszy. Głęboki ból, którego często nie potrafisz wyrazić słowami.

Dlaczego się pojawia: wielkie programowanie i wielkie przebudzenie

Jesteśmy światłem. Przychodzimy tutaj, na ziemię, i zaczyna się wielkie programowanie — często bez złych intencji. To lęk matki, lęk ojca: „Nie chodź tam, nie rób tego”. Worki traumy nosisz od dzieciństwa i ciągle przybywają kolejne.

Kilka lat po moim przebudzeniu w 2021 roku rozumiem to tak, że dusza wybrała traumę, aby uczyć się lekcji. Żeby się wznieść, potrzebujesz „paliwa”, a to paliwo bierze się z traumy. W chwili, gdy przyjąłeś już dość ciosów i mówisz „Dość, na tym koniec!”, zaczyna się przebudzenie. A jednym z jego pierwszych etapów jest ciemna noc duszy.

O przebudzeniu jako całości — jego oznakach i etapach — napisałam osobno w artykule o przebudzeniu duchowym i wyjściu z matriksa. Tutaj zatrzymuję się tylko na najtrudniejszym etapie.

Oznaki ciemnej nocy duszy

Nie każdy doświadcza wszystkich i nie każdy tak samo. Oto jednak to, co przeżyłam i co słyszę od innych:

  • Stan przypominający depresję. Czujesz się przybity, bez sił, smutny. Stąd bierze się też pomyłka — dlatego powtarzam: jeśli ten stan nie mija lub cię przytłacza, udaj się do lekarza.
  • Skrajne zmęczenie. Zanim dojdziesz do przebudzenia, masz za sobą traumy całego życia i jesteś wyczerpany. Kiedy wyrzuciłam z domu przemocowego partnera, spałam cały miesiąc: budziłam się, jadłam, trochę czytałam i znów spałam. O tym, co pozostawia taka relacja, napisałam w artykule o narcyzmie i toksycznych zachowaniach.
  • Bardzo dużo płaczesz. Zdejmowane są kolejne warstwy bólu. Niektórych nawet nie umiesz nazwać, inne przychodzą ze wspomnieniami.
  • Wracają zapomniane traumatyczne wspomnienia — z dzieciństwa, z dorosłego życia.
  • Wstyd i poczucie winy. Emocje o najniższej wibracji jako pierwsze wychodzą na powierzchnię.
  • Izolujesz się. Nie chcesz już nikogo widzieć ani z nikim rozmawiać. Wtedy usunęłam wszystkie kontakty.
  • Boisz się relacji. Po zdradach i relacjach karmicznych nie chcesz nawet słyszeć o płci przeciwnej.
  • Umysł wpada w panikę. Straszną panikę, bo niczego już nie rozumie.
  • Zerwania i szybkie zmiany wokół ciebie. Zmienia się otoczenie, pojawiają się zdrady ze strony przyjaciół, a nawet rodziny. I często, kiedy jest ci najgorzej, nikt nie przychodzi.

Przejawia się tak samo u mężczyzn i kobiet. Może trwać różnie: u niektórych dwa lata, u innych krócej. U mnie były trzy okresy, każdy mniej więcej od miesiąca do dwóch i pół miesiąca.

Zobacz duchowe uwolnienia dotyczące smutku, wyczerpania i utraty sensu →

Ciemna noc duszy a depresja: dlaczego je rozróżniam

Ktoś kiedyś powiedział mi, że depressed (przygnębiony) można byłoby odczytać jako deep rest — głęboki odpoczynek duszy. To do mnie przemówiło, bo właśnie tak to przeżywałam: w tym okresie wykonujesz tyle pracy wewnętrznej, w podświadomości, że jesteś wykończony. Masz wrażenie, że nic nie zrobiłeś, ale ogromnie dużo pracowałeś nad sobą. To jak rozebrany zamek z Lego: najpierw musisz zobaczyć, jakie masz klocki i w jakich kolorach, a dopiero potem przychodzi pomysł, jaki zamek chcesz odbudować zgodnie z drogą swojej duszy. Dla bardzo energicznych osób, które ciągle gdzieś biegają, to prawdziwy szok.

Jest też inna różnica, tak jak ja ją odczuwam: u kresu ciemnej nocy nie jesteś bez nadziei. Rezygnujesz z kontroli, ale ufasz.

Jednak z zewnątrz — a nawet od środka — te dwa stany mogą wyglądać tak samo. Nie zachęcam nikogo do pozostawania w stanie depresji i nikt nie każe ci wybierać między duchowością a lekarzem. Jeśli nie potrafisz już funkcjonować, nie jesz, nie śpisz lub nie chcesz żyć, nie czekaj, aż „samo przejdzie”: udaj się do lekarza, psychiatry lub psychologa, a w nagłym przypadku zadzwoń pod 112.

Co naprawdę dzieje się w tobie

Upada fałszywa tożsamość

W tym okresie umiera ego — dokładniej, umierają uwarunkowania, które przejąłeś wskutek wydarzeń swojego życia. Wszyscy budujemy sobie fałszywe ja, tożsamość, z którą funkcjonujemy, ale która niekoniecznie odzwierciedla duszę. W czasie przebudzenia tożsamość budowana od narodzin do tej chwili musi upaść. Dlatego masz wrażenie, że wszystko się wali i przypomina wewnętrzny rozpad: uświadamiasz sobie, że nie jesteś dokładnie taki, jak ci mówiono.

I przychodzi to falami. Zdejmujesz jedną warstwę, mówisz „gotowe, uwolniłem się”, masz kilka dobrych dni — i przychodzi kolejna fala. I jeszcze jedna. W pewnym momencie się przyzwyczajasz: „Dobrze, dziś płaczemy”.

Oczyszczasz się jak balon uwalniany od kotwic

Wyobraź sobie, że jesteś balonem, który musi się wznieść. Aby pójść w górę, musisz odrzucić kotwice trzymające cię przy ziemi — traumatyczne wydarzenia. Żeby je odrzucić, najpierw je sobie przypominasz, potem ponownie czujesz ból, wypłakujesz go, przetwarzasz i dopiero później się od niego uwalniasz.

Dlatego się nie spiesz. Proces trwa tyle, ile musi trwać. Nie obwiniaj się, że za mało pracujesz albo że jesteś zbyt zmęczony. Jesteś na tym etapie, tyle.

Umysł panikuje, a potem kapituluje

Umysł jest ogierem, którego nikt nie nauczył nas poskramiać. Zna tylko przeszłość i chce działać na jej podstawie. W ciemnej nocy umysł panikuje, aż w pewnym momencie kapituluje: „Róbcie, co umiecie, nic już nie rozumiem”. I właśnie wtedy otwiera się inna droga — droga serca. Jeśli panika umysłu jest dla ciebie najtrudniejsza, zajrzyj również do duchowych uwolnień dla jasności umysłu.

Serce otwiera się przez cierpienie

Z powodu traum z dzieciństwa zamknęliśmy serce, aby się chronić. Ale zamykając serce, odcinasz się też od światła. Kiedy zaczyna się otwierać, wychodzą z niego połknięte bóle — a one bardzo bolą. Nie potrafię powiedzieć, dlaczego tak jest, ale taki jest proces: nie wierzę komuś, kto mówi, że przebudził się bez cierpienia. Kiedyś powiedziałam komuś: teraz wiem, co znaczy płakać tak, że całe ciało się trzęsie.

Ten ból nie jest na próżno. Działa jak katalizator: każda fala popycha cię do rezygnacji z iluzji kontroli i przywiązań, również do osób toksycznych. A u samego źródła źródeł znalazłam u siebie zaskakujący lęk: lęk przed własną wielkością. Część, która całe życie słyszała „jesteś do niczego, nic nie jesteś wart”, wie, że jeśli zaczniesz żyć drogą swojej duszy, ona umrze. Coś musi upaść, żeby mogło przyjść coś nowego.

Na końcu: poddanie się

Pod koniec walki — a walczysz tylko sam ze sobą — padasz na kolana. „Niech będzie, co ma być, niech Bóg zrobi, co zechce”. Przychodzą przebaczenie i akceptacja. Rezygnujesz z wyobrażenia, że kontrolujesz wszystko w dawnym znaczeniu, i ufasz, że cokolwiek się dzieje, dzieje się dla twojego dobra.

Pewnego dnia wychodzisz z ciemnej nocy duszy. Coś się oczyściło, przychodzi zrozumienie i nowe perspektywy. Później u mnie nastąpiły inne etapy — wewnętrzny ogień spalający wszystko, jak u feniksa, a potem motyl wychodzący z kokonu. Ale najpierw była noc.

Chcę duchowe uwolnienia i aktywacje duszy (PDF) →

Jak przejść przez ciemną noc duszy

  • Pozwól, by proces na ciebie działał. Gdy już się zacznie, nie cofniesz go. Im bardziej opierasz się napływającej energii, tym bardziej cierpisz.
  • Uznaj to, co czujesz. „Tak, dziś cierpię. Dziś nie jest ze mną dobrze”. Przestań udawać mocnego. Ale dopowiedz też resztę: „To mnie nie definiuje i minie”.
  • Codziennie rób jedną małą rzecz, która sprawia ci radość. Powoli wychodzisz z tego stanu i wraca energia. Bądź wobec siebie cierpliwy.
  • Jeśli chcesz dokonać dużych zmian, przygotuj plan. Ci, którzy żywili się twoją energią, nie będą zadowoleni i właśnie wtedy mogą mocno cię uderzyć. Jesienią 2021 roku przez miesiąc nie rozmawiałam, nie kłóciłam się, nie chciałam już mieć racji — i dopiero potem puściłam śnieżną kulę w dół zbocza.
  • Nie próbuj nikogo budzić. Każdy budzi się wtedy, kiedy przychodzi jego czas, na drodze, którą sobie wybrał.
  • Jeśli jesteś obok kogoś, kto przez to przechodzi, najbardziej pomaga uznanie jego doświadczenia: „To normalne, ja też przez to przeszłam”. Ale nie ciągnij go za rękaw, żeby „się przebudził”.
  • Poproś o pomoc. Zwróć się do zaufanych osób, a kiedy ten stan cię przytłacza — do lekarza lub psychologa. Jeśli chcesz pracować ze mną nad duchowymi uwolnieniami, poniżej znajdziesz sesję indywidualną.

Ćwiczenie pustki z transmisji

Na końcu transmisji wykonałam ćwiczenie połączenia. Możesz powtarzać je, kiedy czujesz taką potrzebę — za każdym razem daje ci coś innego.

  1. Zamknij oczy i oddychaj głęboko.
  2. Stwórz pustkę: skieruj wzrok w głąb siebie.
  3. Jeśli umysł hałasuje, powiedz mu: „Dziękuję, ale to nie jest odpowiedni moment”. Oddychaj głęboko i schodź w dół.
  4. W tobie jest pustka. Możesz w nią zejść. Nie jesteś sam — ta pustka należy do ciebie.
  5. Zapytaj siebie: kto schodzi? Schodź dalej, niezależnie od tego, czy otrzymasz odpowiedź.
  6. Obserwuj energie wewnątrz siebie: czy mają kolor, czy mają zapach.
  7. Jesteś w środku pustki. Zapytaj: kim jesteś? Kto zadaje pytanie? Pozostań tam przez kilka minut.
  8. Wróć łagodnie, ze zrozumieniem, które otrzymałeś.

Jeśli ćwiczenie cię niepokoi zamiast uspokajać, przerwij i wróć do pokoju, do oddechu. To nie zawody.

Zrób ćwiczenie razem ze mną, w transmisji na żywo

Włącz poniższą transmisję na żywo. Ćwiczenie zaczyna się około 26. minuty.

Umów indywidualną sesję ze mną →

Najczęstsze pytania o ciemną noc duszy

Czym jest ciemna noc duszy?

To jeden z pierwszych etapów przebudzenia duchowego: stara tożsamość zbudowana z uwarunkowań i traum rozpada się. Pojęcie pochodzi z mistyki chrześcijańskiej i zostało opisane przez świętego Jana od Krzyża. Nazywa się ją także mroczną nocą duszy lub po angielsku dark night of the soul.

Jakie są oznaki ciemnej nocy duszy?

Skrajne zmęczenie i duża potrzeba snu, częsty płacz, powracające traumatyczne wspomnienia, wstyd i poczucie winy, izolacja, lęk przed relacjami, spanikowany umysł, zerwania i szybkie zmiany wokół ciebie oraz trudny do wyrażenia ból duszy.

Czy ciemna noc duszy to depresja?

To nie jest to samo, choć mogą wyglądać podobnie. Mówię o etapie duchowym z własnego doświadczenia, nie stawiam diagnoz. Jeśli masz objawy depresji, udaj się do lekarza, psychiatry lub psychologa. Jeśli masz myśli samobójcze, natychmiast zadzwoń pod 112.

Jak długo trwa ciemna noc duszy?

To zależy od osoby. U niektórych może trwać nawet dwa lata. Sama przeszłam przez nią trzy razy, w okresach trwających około miesiąca do dwóch i pół miesiąca. Przychodzi falami i trwa tyle, ile potrzebuje.

Jak wyjść z ciemnej nocy duszy?

Nie opieraj się: uznaj swoje uczucia, wypłacz to, co trzeba wypłakać, bądź cierpliwy wobec siebie i codziennie rób coś, co daje ci radość. Wyjście przychodzi, gdy umysł rezygnuje z kontroli i otwiera się droga serca: przebaczenie, akceptacja, zaufanie. Poproś też o pomoc specjalisty, jeśli ten stan cię przytłacza.

Czy mogę pomóc komuś przechodzącemu przez ciemną noc duszy?

Tak, uznając jego doświadczenie: powiedz mu, że to normalne i że nie jest sam. Nie zmuszaj go do „przebudzenia”. Jeśli widzisz, że przestaje funkcjonować lub mówi o śmierci, zachęć go do wizyty u lekarza i w razie potrzeby zadzwoń pod 112.

Ciemna noc duszy nie trwa wiecznie. Bądź dla siebie łagodny, nie pozostawaj sam z bólem i pozwalaj światłu stopniowo wchodzić. Całuję cię i czekam na ciebie na kolejnej transmisji.

Źródła