W jakiej intencji czyta się Psalm 77?
Przeczytaj Psalm 77, aby zastanowić się nad błędami z przeszłości i odpowiedzialnością za przekazywanie wiary dzieciom. Historia ludu opisuje zarówno nieposłuszeństwo, jak i cierpliwość Boga, aby przyszłe pokolenia mogły się uczyć.
Możesz czytać ten psalm, gdy jego tematy są bliskie temu, co przeżywasz, albo w ramach regularnej lektury Psałterza. Wyjaśnienie opiera się na przesłaniu tekstu; psalm nie jest zarezerwowany wyłącznie dla jednej konkretnej intencji.
Pełny tekst Psalmu 77 (78 wersetów), z 11. katyzmy Psałterza. Słowa początkowe — „Zważ, mój ludu, na moje prawo...” — są również tradycyjną „nazwą” psalmu: nasze babcie nie mówiły „psalm 77”, lecz nazywały go pierwszymi jego słowami.
Tekst Psalmu 77
1. Zważ, mój ludu, na moje prawo, nakłońcie swoje uszy ku słowom moich ust.
2. Otworzę moje usta w przypowieściach, opowiem to, co było od początku,
3. Co usłyszeliśmy i poznaliśmy i czego nauczyli nas nasi ojcowie.
4. Nie zostało to ukryte przed ich synami, z pokolenia na pokolenie,
5. Głosząc chwałę Pana, Jego moce i cuda, które uczynił.
6. I ustanowił świadectwo w Jakubie, i nadał prawo w Izraelu.
7. Co nakazał naszym ojcom, aby ukazali to swoim synom, aby poznało to pokolenie, które ma nadejść,
8. Synowie, którzy się narodzą i powstaną, i oznajmią to swoim synom,
9. Aby pokładali w Bogu swoją nadzieję, nie zapominali dobrodziejstw Boga i przestrzegali Jego przykazań,
10. Aby nie byli jak ich ojcowie — pokoleniem upartym i buntowniczym,
11. Pokoleniem, które nie naprostowało swojego serca i nie powierzyło Bogu swojego ducha.
12. Synowie Efraima, uzbrojeni łucznicy, odwrócili się plecami w dniu wojny.
13. Nie zachowali przymierza Boga i nie chcieli postępować według Jego prawa.
14. I zapomnieli Jego dobrodziejstwa i Jego cuda, które im ukazał,
15. Cuda, które uczynił przed ich ojcami w ziemi egipskiej, na równinie Tanis.
16. Rozdzielił morze i przeprowadził ich; wody stanęły jak mur;
17. Prowadził ich obłokiem za dnia, a przez całą noc światłem ognia;
18. Rozłupał skałę na pustyni i napoił ich obfitością wody.
19. Wydobył wodę ze skały i wody popłynęły jak rzeki.
20. Lecz oni nadal grzeszyli przed Nim, zasmucali Najwyższego w miejscu bez wody.
21. I wystawiali Boga na próbę w swoich sercach, żądając pokarmu dla swoich dusz.
22. I mówili przeciwko Bogu: „Czy Bóg zdoła przygotować stół na pustyni?”
23. — Bo uderzył skałę i popłynęły wody, i strumienie wypełniły się wodą.
24. Czy zdoła również dać chleb albo zastawić stół swojemu ludowi?
25. Dlatego Pan usłyszał i rozgniewał się, i ogień zapłonął nad Jakubem, i gniew wzniósł się nad Izraelem.
26. Bo nie uwierzyli w Boga ani nie pokładali nadziei w Jego wybawieniu.
27. I rozkazał obłokom w górze, i otworzył drzwi nieba
28. I spuścił na nich deszcz manny do jedzenia, i dał im chleb niebieski.
29. Chleb anielski jadł człowiek; posłał im pokarmu pod dostatkiem.
30. Rozkazał z nieba wiatrowi ze wschodu i sprowadził swoją mocą wiatr z południa.
31. I spuścił na nich deszcz mięsa jak pył i ptaków latających jak piasek morski.
32. I spadły pośrodku ich obozu, wokół ich namiotów.
33. I jedli, i nasycili się bardzo, i zaspokoili swoje pragnienie.
34. Nie brakowało im niczego z tego, czego pragnęli, a pokarm był jeszcze w ich ustach,
35. Gdy gniew Boga wzniósł się nad nimi i zabił ich nasyconych, i powalił wybranych Izraela.
36. Mimo tego nadal grzeszyli i nie wierzyli w Jego cuda.
37. I ich dni zgasły w marności, a ich lata prędko.
38. Gdy ich zabijał, szukali Go i nawracali się, i wracali do Boga.
39. I przypomnieli sobie, że Bóg jest ich pomocą, a Bóg Najwyższy ich wybawicielem.
40. Lecz oszukiwali Go swoimi ustami i swoim językiem Go okłamywali.
41. W swoim sercu nie byli wobec Niego prawi ani nie wierzyli w Jego przymierze.
42. On zaś jest miłosierny, oczyści grzechy i nie unicestwi ich.
43. Wiele razy odwróci swój gniew i nie rozpali całej swojej zapalczywości.
44. Pamiętał, że są ciałem, tchnieniem, które przemija i już nie powraca.
45. Ile razy zasmucali Go na pustyni, rozgniewali Go w ziemi bez wody?
46. I zawrócili, i wystawiali Boga na próbę, i rozdrażnili Świętego Izraela.
47. Nie pamiętali Jego ramienia ani dnia, w którym wybawił ich z ręki ciemięzcy.
48. Bo uczynił w Egipcie swoje znaki i swoje cuda na równinie Tanis:
49. Przemienił ich rzeki i ich wody w krew, aby nie pili.
50. Posłał na nich gzy, które ich pożarły, i żaby, które ich zniszczyły.
51. Oddał ich plon zepsuciu, a ich trudy szarańczy.
52. Uderzył gradem ich winorośl, a ich morwy kamieniem.
53. Oddał ich zwierzęta gradowi, a ich mienie ogniowi.
54. Posłał na nich zapalczywość swojego gniewu; gniew, zapalczywość i utrapienie posłał przez aniołów niszczycieli.
55. Uczynił drogę dla swojego gniewu; nie oszczędził ich dusz od śmierci i oddał ich zwierzęta śmierci.
56. Uderzył wszystkich pierworodnych w Egipcie, pierwociny ich trudów, w domostwach Chama.
57. Wyprowadził swój lud jak owce i poprowadził ich jak trzodę na pustynię.
58. Prowadził ich z nadzieją i nie ulękli się, a ich wrogów przykryło morze.
59. Doprowadził ich do granicy swojej świętości, do góry, którą zdobyła Jego prawica.
60. Wypędził sprzed nich narody i dał im losem ziemię w dziedzictwo;
61. I osadził w ich namiotach plemiona Izraela.
62. Lecz wystawiali na próbę i zasmucali Boga Najwyższego, i nie zachowywali Jego przykazań.
63. I zawrócili, i złamali przymierze jak ich ojcowie; odwrócili się jak krzywy łuk.
64. I rozgniewali Go swoimi wyżynami, i rozdrażnili Go swoimi bożkami.
65. Bóg usłyszał i rozgniewał się, i bardzo odrzucił Izraela w gniewie.
66. Odrzucił swój namiot w Szilo, swoje domostwo, w którym mieszkał pośród ludzi.
67. I oddał ich siłę w niewolę, a ich piękno oddał w ręce wroga.
68. I oddał swój lud mieczowi, i nie zważał na swoje dziedzictwo.
69. Ich młodzieńców strawił ogień, a ich dziewczęta nie zostały otoczone czcią.
70. Ich kapłani padli od miecza, a ich wdowy nie będą płakać.
71. I obudził się Pan jak ten, kto śpi, jak wojownik oszołomiony winem,
72. I uderzył swoich wrogów od tyłu; okrył ich wieczną zniewagą.
73. I odrzucił namiot Józefa, i nie wybrał plemienia Efraima;
74. Lecz wybrał plemię Judy, górę Syjon, którą umiłował.
75. I zbudował swój święty przybytek jak wysokość nieba; na ziemi ustanowił go na wieki.
76. I wybrał Dawida, swojego sługę, i wziął go od trzód owiec.
77. Od owiec, które rodzą, wziął go, aby pasł Jakuba, swój lud, i Izraela, swoje dziedzictwo.
78. I pasł ich w dobroci swojego serca, i prowadził ich roztropnością swojej ręki.
Kiedy czyta się Psalm 77
- gdy trzeba na nowo nauczyć się przeszłości.
- Na końcu każdego psalmu tradycja dodaje: „Chwała Ojcu i Synowi, i Świętemu Duchowi, teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen”.
Sąsiednie psalmy
Numeracja jest zgodna z Psałterzem Prawosławnym (Septuaginta). W innych wydaniach Biblii ten sam psalm może mieć inny numer.
