Voor de livestream over het innerlijke kind heb ik de hele dag gehuild — ik voelde hoe het veld zich rond dit thema samentrok. Ik vertel je meteen het belangrijkste dat ik in sessies en livestreams heb geleerd: er is geen spiritueel ontwaken, bewuste manifestatie of werkelijk goed leven zolang je innerlijke kind gewond en vergeten ergens achtergebleven is. Bij de meeste cliënten is de eerste controle eenvoudig: is het innerlijke kind thuis? Daar begint alles.
Hieronder lees je wat het innerlijke kind is, de tekenen van een gewond kind, waar het vast blijft zitten en welke oefeningen ik gebruik om het te helen — stap voor stap, zacht.
Wat is het innerlijke kind?
Het innerlijke kind is het deel van jou dat kind is gebleven: het bewaart de emoties, herinneringen en ervaringen uit je jeugd. Jung zei dat echte psychologische rijping niet mogelijk is zonder werk met het innerlijke kind — en ik zeg hetzelfde: het innerlijke kind is de snelste toegang tot de ziel. Het hoofd maakt alleen zoveel lawaai dat het voortdurend in de plaats van het kleintje spreekt.
En iets dat ik meteen wil rechtzetten: het innerlijke kind bestaat niet alleen uit wonden. Het draagt ook vreugde, zuiverheid, spontaniteit en onvoorwaardelijke liefde — het is de spiegel van de ziel. Jezus zei dat alleen mensen met een kinderlijke ziel het paradijs binnengaan. Als je onwillekeurig vanuit je hele hart glimlacht, is dat zijn glimlach.
Het kind dat alles op zich nam
Tot zeven jaar zijn ouders voor een kind als goden: het kan niet begrijpen dat een ouder het kwaad doet of niet beschikbaar is. Om te overleven trekt het daarom de enige mogelijke conclusie: “Het is mijn schuld, ik ben niet goed genoeg.” Zo ontstaan wonden van verlating, afwijzing en verraad.
Jij, de volwassene van vandaag, kunt het kwaad teruggeven. Het kind kon dat niet — zonder ouders overleeft het niet — dus nam het alles op in zijn emotionele lichaam. Daarom draaien de meest voorkomende patronen nog steeds: “ik verdien het niet”, “ik hou niet van mezelf”, “ik red alle anderen”.
En onthoud: emotie is energie in beweging — ze wil naar buiten. Als het kind de mond werd gesnoerd, bleef de energie vastzitten in je energielichaam; en als je steeds onderdrukt wat naar buiten wil, eet je te veel: het rolletje op je buik is woede, geen gebrek. Haat je lichaam niet — het draagt alles.
Tekenen van een gewond innerlijk kind
- toxische of zich herhalende relaties: als je steeds narcisten of afstandelijke mensen aantrekt, zit je kind nog in zijn wond. Ook codependentie hoort daar: “ik zorg voor jouw innerlijke kind, misschien zorg jij dan voor het mijne” — niemand van buitenaf kan voor jouw innerlijke kind zorgen; de eerste stap, loskomen, staat in het artikel over je ex-partner;
- veel angsten, vooral verlatingsangst;
- zelfsabotage: het gaat goed en je verliest alles; of wanneer je verliefd wordt, is het alsof je “jezelf vindt”;
- perfectionisme, voortdurende behoefte aan bevestiging en de innerlijke criticus die je onophoudelijk beoordeelt;
- snel ontvlambare woede: mensen die snel ontploffen zijn diep vanbinnen kinderen naar wie niet is geluisterd;
- je weet niet hoe je je behoeften moet uiten: je hebt van jongs af aan alleen geleerd “zwijg en verdraag”. De brok in je keel wanneer je wilt vertellen wat je voelt, ligt in het gebied van de keelchakra — zie de gids over geblokkeerde chakra’s;
- “bij mij was alles goed”: als je bijna niets uit je jeugd herinnert, is dat een signaal, geen goed nieuws;
- het raakt je heftig om andermans kinderen te zien of je wilt ze allemaal redden — eigenlijk hebben we het altijd over onszelf.
Ik wil de PDF-gids ‘Het innerlijke kind helen’ →
Mijn verhaal: het kind in de boomgaard
Ik maakte voor het eerst contact met mijn innerlijke kind in een familieopstelling. Ze was op tienjarige leeftijd achtergebleven in de Republiek Moldavië, alleen in een boomgaard, met een boek — ik las zoveel omdat ik alleen was. Bij cliënten is het hetzelfde: een kind dat op drie-, vijf- of tienjarige leeftijd is achtergebleven — de leeftijd wijst aan waar de grootste wond zit.
Daarna bracht ik haar thuis, in mijn hart — en begon weer te glimlachen. In de ongeveer tien jaar waarin ik alleen voor carrière en geld leefde, heel berekenend, was ik vergeten te glimlachen. Na het hernieuwde contact ontdekte ik wie ik werkelijk ben: een kunstenares, ik schrijf en schilder. Ik garandeer je: als je je innerlijke kind niet hebt ontmoet, weet je niet wie je bent. Je bent zo gevormd dat je liefde zou ontvangen — en het ware deel van jou heeft zich daarna nooit meer geuit.
Waar blijft het innerlijke kind vastzitten?
Bij de controle vraag ik je alleen je ogen te sluiten en het kleine meisje of jongetje te laten komen. Je kunt zien:
- het kind “op een foto” — vast, onbeweeglijk. Vanuit een foto manifesteer je geen goed leven; bij de meeste mensen komt het al tijdens de eerste sessie uit de foto;
- het kind “onder beton” — laag na laag trauma erbovenop; ernstige gevallen vragen om een therapeut;
- het vertrokken kind — achtergebleven bij grootouders, in een andere stad, op een andere leeftijd. We werken zacht tot het thuiskomt in het hart, zijn plek.
Bij elk contact kun je het op een andere leeftijd en met andere aspecten vinden — dat is normaal: je keert in een spiraal terug naar het innerlijke kind.
Oefeningen om het innerlijke kind te helen, stap voor stap
1. Maak contact: hand op het hart
- Zit rustig, sluit je ogen en leg je hand op je hart — dat verankert je meteen in liefde.
- Zie het kind: hoe oud is het, waar is het, wat doet het? Forceer het beeld niet.
- Voel de energie in je lichaam. Als je boert, gaapt, hoest of huilt — prima, het lichaam transmuteert energieën.
- Observeer het geactiveerde gebied: links hoort bij de moeder en het vrouwelijke; rechts bij de vader en het mannelijke.
- Als het te intens is, open je ogen, raak een werkelijk voorwerp aan en blijf in je lichaam — vlucht niet voor de energie, maar duik er niet zonder ondersteuning in.
2. Vraag wat het wil
Pak een vel papier, adem diep, maak contact en vraag: “Wat wil je?” Schrijf spontaan — het hoofd antwoordt niet op die vraag, het kind wel. Bij mij kwamen: spelen, het bos, nieuwe vrienden, verstoppertje, dansen, schilderen en rust. Als het alleen een knuffel wil, omhels jezelf. Mijn jongste dochter streelde haar eigen handje tot ze in slaap viel; dat doet een kind dat zijn hart niet heeft gesloten. Je kunt ook meridiaantapping (EFT) gebruiken — daarmee komen antwoorden gemakkelijker naar buiten.
3. Breng het thuis, in je hart
Neem het niet met geweld mee — liefde kun je niet afdwingen. Blijf erbij en zeg langzaam:
“Het spijt me. Ik was je vergeten. Maar nu heb ik je gevonden.”
“Je bent niet verlaten, ook al was je dat lange tijd.”
“Ik ben jouw volwassen zelf en vanaf nu laat ik je niet meer in de steek. Ik hou van je.”
Als het niet in je armen komt, zeg: “We hebben geen haast. Ik blijf hier bij je.” Sommige kinderen zijn sceptisch — ze zijn zo vaak verraden dat ze daden willen, geen woorden. Als het de omhelzing aanvaardt, laat het zijn huis zien: zijn plek is vanaf nu in jouw hart. Sluit af met “Het is voorbij”.
4. Maak de oude energie los
De kinderwond heelt niet door een partner, hoe geweldig die ook is. Met het kind in je armen zeg je tegen de vastzittende energie:
“Dank je, je hebt me geholpen te overleven. Ik ben je dankbaar. Nu mag je gaan, ik houd je niet meer vast.”
“Ik heb het overleefd.” — dat is de eerste gave; de andere komen in de volgende dagen.
Je kunt ook op zout werken — zout is niet alleen voor hekserij, het werkt ook op het psychologische vlak: houd je blote voetzolen op het zout, met het kind in je armen, en zeg “Laten we alles verwijderen wat niet van ons is”. En als je voelt dat er in het familieveld ook aangebrachte energieën stromen, niet alleen wonden, zie wat je droomt wanneer er spreuken op je zijn uitgesproken.
5. Haal een herinnering terug en neem je zielsfragment mee
- Met je hand op je hart ga je terug in de tijd en laat je een gebeurtenis uit je jeugd verschijnen. Houd haar vast.
- Hoe oud ben je, waar ben je, wie is er om je heen, hoe is de sfeer, wat concludeerde het kind?
- Ga als de volwassene van vandaag naast het kind staan. Nu kun je zo nodig “stop” zeggen tegen de volwassene in de herinnering en het kind daar weghalen.
- Neem het in je armen: “Je bent niet meer alleen. Ik ben bij je. Het is voorbij.”
- Maak een brug van licht tussen jezelf toen en jezelf nu en loop er hand in hand over naar het heden. Zie het zielsfragment dat daar bleef als een kristal: breng het in je hart en blijf rustig tot het geïntegreerd is.
- Omhels jezelf aan het einde en voel de warmte: trauma voelt koud in het lichaam, liefde en heelheid voelen warm.
We gaan niet eindeloos zoeken naar de precieze gebeurtenis: het is een deel van jou dat in het verleden bleef en alleen met liefde thuiskomt. Het hoofd zal proberen te verklaren; jij blijft in liefde.
6. Houd een familieraad bij beslissingen
Vraag bij elke beslissing niet alleen het hoofd. Verzamel je innerlijke familieraad: het hoofd, het hart, de ziel en het innerlijke kind. Vraag ze om de beurt — ja of nee? Sommige beslissingen zijn van het kind, en dan moet je naar het kind luisteren, niet naar het hoofd.
7. Voed het elke dag
Je voedt de relatie met kleine daden: vijf tot vijftien minuten per dag voor jullie tweeën; samen een ijsje — nodig ook het kleintje uit, zo leerde mijn psychologe mij; een kaartspel, tekenen, een speeltje dat met je resoneert (psychologen hebben daar boeken over geschreven); vraag bij het winkelen wat het wil en koop het ook; en zorg, als je met je kinderen speelt, ook voor je eigen innerlijke kind.
Ontdek de videocursus met geleide meditaties →
Als het weigert, boos is en je hartverscheurend huilt
Bij het contact is het kind waarschijnlijk boos op jou: jij bent nu dertig of vijftig, terwijl het alleen achterbleef. Je hebt jezelf verraden telkens als je achter liefde van anderen aanrende. Uiteindelijk verraden anderen ons niet: we verraden alleen onszelf.
Woede is een fase in de heling — het is energie, en energie wordt gealchemiseerd. Ik heb mijn woede in werk en geld omgezet, verdriet in schilderkunst. In een livestream wilde een innerlijk kind alleen autootjes en tractors: “als je alles spelenderwijs doet, lukt alles — zelfs geld komt gemakkelijk”. Een ander zei: “Ik ben een Ferrari.” Maar je gooit woede niet op mensen af, want dan blijf je in de driehoek slachtoffer–dader–redder; je verandert haar in iets.
En spring niet meteen naar vergeving! Het kind heeft eerst erkenning voor zijn lijden nodig; pas als het gezien en geliefd is, komt vergeving vanzelf. Laat het huilen stromen. Bij groot trauma huil je alsof iemand gestorven is — ook ik heb gejammerd toen ik mijn innerlijke kind thuisbracht. Tranen wassen de ziel; daarna stralen je ogen. Wat eruit komt, zit niet meer in jou.
Het innerlijke kind en de familie: energieën die niet van jou zijn
Niet alles wat het innerlijke kind draagt, is van hem. In een livestream had een vrouw energie op haar gezicht die “niet van haar was”: ze was van haar grootmoeder en was samen met haar lijden bij de kleindochter gekomen. We werkten zoals in het familieveld: “Het is niet van jou. Geef het alsjeblieft aan haar terug.” Daarna: “Via jou heeft het leven mij bereikt. Ik eer je lijden. Ik ontvang al je gaven en laat het zware bij jou.” Het kind hoeft het lijden van voorouders niet te dragen — zijn taak is alleen zijn kindertijd te leven.
Daarbij hoort de familieorde zoals we die in opstellingen zien: grootouders achteraan, ouders ervoor, jij voor je ouders en je innerlijke kind naast je. Als rollen omgekeerd zijn — het kind dat zijn ouder “opvoedt” — zeg je eenvoudig: “Dit is de juiste volgorde.” Zwaarte aan de linkerkant van je lichaam of leven verwijst naar de moederlijn: daar moeten oude dingen worden losgemaakt, soms uit generaties. Daarvoor heb ik de bevrijdingsoefeningen Moeder–Kind en de volledige set bevrijdingsoefeningen rond de moeder voorbereid; andere reinigingsmaterialen vind je in de collectie bevrijdingsoefeningen.
De gids Moeder–Kind voor de familiewond →
Wanneer je een therapeut naast je nodig hebt
Zachte oefeningen kun je zelf doen, in je eigen tempo. Maar als het trauma groot is of je voelt dat iets kan opkomen wat je niet kunt dragen, doe het eerste contact dan met een therapeut die ruimte voor je houdt. Als je zware trauma’s draagt, ga dan ook met een open hart naar een psycholoog: energetisch werk gaat samen met zorg voor je psyche, niet in plaats daarvan.
Onthoud ook: zout reinigt energie, maar lost psychologische of transgenerationele problemen niet op — die vragen werk bij de bron, bij de eerste zeven jaar, en vragen actie. De wind blaast alleen in open zeilen: open ze zelf, kies dus voor jezelf.
Boek een individuele sessie met mij →
Mijn volledige gids om het innerlijke kind te helen
Het hele protocol uit sessies en livestreams — oefeningen, bevrijdingszinnen en werk met de familie — heb ik verzameld in de PDF-gids ‘Het innerlijke kind helen: energetische bevrijding’, zodat je thuis stap voor stap kunt werken. Voor begeleid werk is er ook de videocursus met meditaties voor het innerlijke kind.
Werk met mij: de livestream om het innerlijke kind te helen
De eenvoudigste manier om nu te beginnen: zit comfortabel, leg je hand op je hart en start de livestream. Herhaal de zinnen hardop en laat de tranen stromen.
Meer oefeningen vind je in de livestream met de oefening om zielsfragmenten terug te halen, en in de livestream met praktische oefeningen zie je hoe ik stap voor stap met het innerlijke kind van mensen werk.
Veelgestelde vragen over het helen van het innerlijke kind
Wat is het innerlijke kind?
Het deel van jou dat kind is gebleven en de emoties, herinneringen en ervaringen uit je jeugd bewaart — zowel wonden als vreugde. Het is de snelste toegang tot de ziel en het zuiverste, spontaanste en authentiekste deel van jou.
Wat betekent het innerlijke kind helen?
Opnieuw contact maken, zijn wonden erkennen, de vastzittende energie in het emotionele lichaam losmaken en het thuisbrengen in het hart — in wezen je eigen ouder worden. Het is geen eenmalige sessie, maar een relatie waarnaar je in een spiraal terugkeert.
Hoe merk ik dat mijn innerlijke kind gewond is?
De meest voorkomende signalen: toxische of zich herhalende relaties, verlatingsangst, zelfsabotage, perfectionisme, behoefte aan bevestiging, snel ontvlambare woede, moeilijk je behoeften uiten en “ik herinner me niets uit mijn jeugd”.
Waarom huil ik zoveel als ik met mijn innerlijke kind werk?
Omdat naar buiten komt wat in de jeugd is ingeslikt. Huilen is een uitingsvorm die velen niet mochten gebruiken — laat het stromen: tranen wassen de ziel, en wat eruit komt, zit niet meer in jou.
Hoelang duurt het helen van het innerlijke kind?
Zolang nodig is — we haasten ons niet. Eerst stroomt veel “zwarte inkt” en wordt veel gehuild; daarna begint het kind te glimlachen en om ijsjes te vragen. Consequent vijf tot vijftien minuten per dag is meer waard dan welke marathon ook.
Wacht niet langer op een partner of je kinderen, tot iemand je komt beter maken: wij zijn de ouders van onze innerlijke kinderen. Maak vanavond tijd — een omhelzing, samen een ijsje met het kleine meisje of jongetje in jou. Die warmte in je borst die zomaar opwelt — dat ben jij, heel. Een kus van mij, en ik zie je graag bij de volgende livestream.
