Περιοριστικές πεποιθήσεις: «Δεν αξίζω», «Πρέπει», «Η ζωή είναι δύσκολη» και πώς τις καθαρίζεις από το αίμα και τη γενιά σου

Όλοι έχουμε περιοριστικές πεποιθήσεις. Κάποιες τις ξέρουμε, τις περισσότερες όχι. Είναι προγράμματα που τρέχουν στο παρασκήνιο: «δεν αξίζω», «πρέπει», «η ζωή είναι δύσκολη», «τα λεφτά βγαίνουν με κόπο», «σωπαίνω για να επιβιώσω». Δεν γεννήθηκες με αυτά. Τα πήρες στην παιδική σου ηλικία, από τη μαμά, από τον μπαμπά, από το περιβάλλον όπου μεγάλωσες — και πολλά δεν είναι καν δικά σου, είναι της γενιάς σου, τα κουβαλάς στο αίμα.

Δούλεψα στα live, ένα ένα, τα προγράμματα «Δεν αξίζω», «Πρέπει» και «Η ζωή είναι δύσκολη», με αναπαραστάσεις με τους ανθρώπους που μπήκαν στο live. Ύστερα, ένα βράδυ, ξύπνησα με μια καθοδήγηση: μεγάλο μέρος του τραύματος βρίσκεται στο αίμα. Έτσι γεννήθηκε το live εντατικού καθαρισμού του αίματος από προγράμματα. Παρακάτω σου λέω τι είναι αυτές οι περιοριστικές πεποιθήσεις, πώς εκδηλώνονται και πώς τις καθαρίζεις, με τις φράσεις που χρησιμοποίησα.

Τι είναι οι περιοριστικές πεποιθήσεις

Μια περιοριστική πεποίθηση είναι ένα σύνολο πεποιθήσεων και συναισθημάτων που εσωτερικεύτηκαν σε πολύ μικρή ηλικία. Στη βάση τους υπήρχαν συναισθήματα: το παιδί τα έζησε, έβγαλε ένα συμπέρασμα και το έβαλε στο υποσυνείδητο. Και ως ενήλικας λειτουργείς από αυτό χωρίς να το καταλαβαίνεις, γιατί τα περισσότερα από όσα κάνουμε τα κάνουμε από το ασυνείδητο. Γι' αυτό δουλεύουμε με τον εαυτό μας: για να βγάλουμε αυτά τα ζιζάνια στο συνειδητό.

Και ό,τι σκέφτεσαι, αυτό συμβαίνει. Αν η βάση σου είναι «η ζωή είναι δύσκολη», η ζωή σου θα είναι δύσκολη — το σύμπαν σού δίνει ό,τι ζητάς δονητικά. Γι' αυτόν τον μηχανισμό έγραψα στο άρθρο για τον νόμο της έλξης και πώς εκδηλώνεις την πραγματικότητά σου.

Το πρόγραμμα «Δεν αξίζω»: ίσως το πιο τοξικό

Το πρόγραμμα «Δεν αξίζω» το έχουμε όλοι, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Πίσω του βρίσκεται ένα άλλο, ακόμη πιο βαθύ: «Δεν είμαι άξιος αγάπης.»

Λίγοι άνθρωποι φτάνουν να πουν συνειδητά «δεν αξίζω», γιατί αυτό θα σήμαινε να δουν πόσο χρόνο έχασαν μέσα σε αυτά τα ζιζάνια. Οπότε λένε «δεν μπορώ» ή παραπονιούνται — εκδοχές πιο αποδεκτές για την ψυχή. Εγώ κατάφερα να δω το «δεν αξίζω» στον εαυτό μου μόλις μετά από περίπου ενάμιση χρόνο καθημερινής δουλειάς με τον εαυτό μου. Συνειδητοποίησα ότι έτρεχα πίσω από την αγάπη, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήθελα αγάπη, γιατί δεν πίστευα ότι την αξίζω.

Πώς ένα παιδί φτάνει να πιστεύει ότι δεν αξίζει

Το παιδί δεν γεννιέται με την ιδέα ότι δεν αξίζει. Όταν οι ενήλικες γύρω του δεν είναι σε θέση να το φροντίσουν, δεν έχει το μυαλό να το καταλάβει — θα ήταν γι' αυτό χειρότερο από τον θάνατο. Έτσι προτιμά να τους δώσει δίκιο και παίρνει την ευθύνη πάνω του: αφού δεν παίρνω αγάπη και προσοχή, σημαίνει ότι δεν τις αξίζω. Κλασική παιδική λογική.

Και δεν συμβαίνει μία φορά. Είναι το κινέζικο μαρτύριο της σταγόνας, μέρα με τη μέρα: η αγάπη με όρους («σ' αγαπώ αν είσαι φρόνιμο»), οι επικριτικοί, τελειομανείς ή συναισθηματικά ψυχροί γονείς, το «έλα, άσ' το, μην κλαις», η κοροϊδία και το body shaming, οι συγκρίσεις με τα αδέλφια, η αντιστροφή των ρόλων (όπως με τις ναρκισσιστικές μητέρες, όπου το παιδί γίνεται μητέρα της μητέρας του) και η παραμέληση.

Πώς εκδηλώνεται το «Δεν αξίζω» στην ενήλικη ζωή

• Ο εσωτερικός επικριτής. Η επικριτική φωνή στο κεφάλι σου είναι η φωνή του τότε ενήλικα· εσύ συνεχίζεις να δίνεις μόνος σου στον εαυτό σου το δηλητήριο, κάθε μέρα.
• Δεν μπορείς να δεχτείς φιλοφρονήσεις, βοήθεια, στήριξη. Ή είσαι υπερβολικά ανεξάρτητος — κι αυτό είναι μορφή τραύματος.
• Η ακραία τελειομανία και πολλά προγράμματα αυτοσαμποτάζ. Όταν σαμποτάρεις τον εαυτό σου στο έπακρο, εκεί βρίσκεται το πρόγραμμα «Δεν αξίζω». Γι' αυτό έγραψα ξεχωριστά, στο άρθρο για το αυτοσαμποτάζ και πώς απελευθερώνεσαι από αυτό.
• Στις σχέσεις: έλκεις συναισθηματικά μη διαθέσιμους συντρόφους ή δέχεσαι κακοποιητικές ή ανισόρροπες σχέσεις.
• Στη δουλειά: το σύνδρομο του απατεώνα, αρνείσαι καλές ευκαιρίες («δεν είμαι αρκετά καλός»), δεν ζητάς, δεν διαπραγματεύεσαι — και μένει η πίκρα ότι δεν σε εκτίμησαν. Όμως οι άλλοι σε εκτιμούν το πολύ τόσο όσο εκτιμάς εσύ τον εαυτό σου.

Μια συμμετέχουσα πλήρωσε μια κρουαζιέρα πέντε αστέρων και, με όλες τις λιχουδιές μπροστά της, σταμάτησε πάλι στο πιο απλό γλυκό. Στις αναπαραστάσεις, το «Δεν αξίζω» βγήκε διαφορετικά στον καθένα, αλλά όλα οδήγησαν στο εσωτερικό παιδί.

Η άσκηση «Αξίζω»

Βάλε το χέρι στο στήθος και πες: «Αξίζω.» Ύστερα ρώτα τον εαυτό σου: όποια κι αν είναι η κατάστασή σου τώρα, πώς θα ήταν αν πίστευες πραγματικά ότι αξίζεις; Τι θα σήμαινε να διαλέξεις τον εαυτό σου;

Η σωστή σειρά, όπως την αποκωδικοποίησα εγώ, είναι: Θεός, εσύ, τα παιδιά σου και μετά οι άλλοι. Αν κάνεις τους γονείς σου ή έναν σύντροφο Θεό σου, δεν είσαι στη σωστή σειρά. Και δεν είναι εγωισμός να αγαπάς πρώτα τον εαυτό σου. Οι άλλοι μπορούν να σε αγαπήσουν το πολύ τόσο όσο αγαπάς εσύ τον εαυτό σου.

Μια άσκηση που βγήκε για όσους δεν βλέπουν τον εαυτό τους: στάσου μπροστά στον καθρέφτη και κοιτάξου για μισή ώρα. Και μεταμόρφωσε το πρόγραμμα: το «δεν βλέπω τον εαυτό μου» γίνεται «βλέπω τον εαυτό μου και τον αγαπώ».

Θέλω τους 7 τόμους αποδεσμεύσεων για τα αυτοσαμποτάζ →

Το πρόγραμμα «Πρέπει»: η δύναμη απ' έξω που σε αδειάζει

Το «πρέπει» είναι σαν μια εξωτερική δύναμη που τραβάει ενέργεια από μέσα σου: πρέπει για τη δουλειά, πρέπει γιατί το είπε η μαμά, πρέπει γιατί το είπε το αφεντικό. Είσαι κουρασμένος, νιώθεις άσχημα — αλλά πρέπει. Είναι μια λεπτή μορφή προδοσίας του εαυτού σου. Ένα υγιές «πρέπει», για να οργανωθείς, είναι εντάξει· το πρόβλημα είναι όταν είναι υπερβολικό — τότε σε ελέγχει και σε περιορίζει.

Στις αναπαραστάσεις, το «Πρέπει» βγήκε με πολλούς τρόπους:

• «Πρέπει να κάνω για τους άλλους.» Η καρδιά δεν αντέχει άλλο από τόσα «πρέπει» για τους άλλους.
• «Πρέπει να μιλάω με έναν συγκεκριμένο τρόπο», όχι όπως θέλω εγώ — μια πίστη στη μητέρα που έκλεινε το στόμα.
• «Πρέπει να τρέχω», συνέχεια, σαν να έρχεται κάποιος από πίσω να σε χτυπήσει. Το χτυπημένο εσωτερικό παιδί νιώθει ακόμη χτυπημένο· πήγαινε σε αυτό και πες του ότι το ξύλο τελείωσε.
• «Πρέπει να κρύβομαι» ή «πρέπει να παλεύω» για όλα — με το «Η ζωή είναι δύσκολη» από πίσω.
• «Πρέπει να είμαι φρόνιμος»: σώπαινες μια ζωή και τώρα σου λείπει η γεύση της ζωής. Είναι μια αόρατη φυλακή.

Τι κάνεις; Την επόμενη φορά που θα σου έρθει ένα «πρέπει» στο μυαλό, τόλμησε μία φορά να κάνεις κάτι διαφορετικά. Θα φτάσεις σε κομμάτια του εαυτού σου που δεν έχεις φτάσει ποτέ. Η έξοδος από τη ζώνη άνεσης πονάει λίγο — έτσι μεγαλώνει το όριο, με μικρά βήματα.

«Εγώ είμαι» έναντι «εγώ κάνω»

Ένα πρώτο μεγάλο επίπεδο στην πνευματικότητα είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς, στην καρδιά και όχι μόνο νοητικά: «Εγώ είμαι.» Τότε δεν χρειάζεται πια τίποτα — το να υπάρχεις είναι κάτι παραπάνω από αρκετό. Από το «εγώ είμαι» εκπέμπεις και δημιουργείς· από το «πρέπει» αδειάζεις.

Η βασική σου ταυτότητα πρέπει να είναι το «εγώ είμαι», όχι το «εγώ κάνω». Δεν πετάμε το «εγώ κάνω» — το πλέκουμε με το «εγώ είμαι», όπως πλέκονται το αρσενικό που κάνει και το θηλυκό που έλκει. Όποιος ζει μόνο για τη δουλειά σαμποτάρει την ικανότητά του να εκδηλώνει μέσω της έλξης. Διαλογίσου στο «εγώ είμαι».

Το πρόγραμμα «Η ζωή είναι δύσκολη»

Είναι ένα πολύ μεγάλο πρόγραμμα, στη βάση πολλών άλλων. Για κάποιους η ζωή ήταν πράγματι δύσκολη, και οι γονείς είχαν την ίδια νοοτροπία. Όμως είναι ένα πρόγραμμα που στην ουσία σε κάνει να αρνείσαι τη ζωή.

Τη μέρα του live το δούλεψα πρώτα στον εαυτό μου και βγήκε η παιδική μου ηλικία: η μαμά μου παραπονιόταν συνέχεια πόσο δύσκολα είναι και έλεγε πολύ σκληρά πράγματα, που ένα παιδί δεν θα έπρεπε να ακούει. Το παιδί απορροφά αυτές τις ενέργειες. Όταν τις έβγαλα, άρχισα να ρεύομαι και φούσκωσε η κοιλιά μου. Εκεί ήταν ένας ενήλικας που δεν αναλάμβανε την ευθύνη της ζωής του και ξεχείλιζε ό,τι περίσσευε πάνω σε ένα παιδί.

Στις αναπαραστάσεις, το «η ζωή είναι δύσκολη» σε κάποιους πήγε στις σχέσεις, σε άλλους στα χρήματα, σε άλλους στο σώμα — το ξύλο της παιδικής ηλικίας, που ακόμη το κουβαλούν στο σώμα. Οι λύσεις που βγήκαν:

• Τόλμησε. Κάνε τα πράγματα που δεν κάνεις. Μόνος σου κρατάς τον εαυτό σου μακριά από νέες εμπειρίες.
• Πέρνα στη δράση. Δεν υπάρχει εκδήλωση χωρίς δράση. Αν χάνεις όλη σου την ενέργεια σε σχέδια, αυτό είναι τελειομανία και αυτοσαμποτάζ. Όπως στον κυκλικό χορό: μέχρι να μπεις, δεν μαθαίνεις τα βήματα.
• Μίλα. Όποιος έμαθε να υποφέρει σιωπηλά κουβαλάει στην καρδιά και στον λαιμό πράγματα ανείπωτα.
• Σταμάτα να σώζεις τους άλλους και γίνε παρών στη ζωή σου. Η ζωή σου δεν μπορεί να είναι εύκολη αν την αποφεύγεις.
• Ζήτα καθοδήγηση και άκουσέ την. Ζήτα το βράδυ, πριν κοιμηθείς, να δεις στον ύπνο σου τι έχεις να κάνεις — και μετά κάν' το.

Ο δρόμος είναι να φτάσεις να πιστεύεις στο υποσυνείδητο ότι η ζωή είναι εύκολη. Σε κάθε πρόκληση ρώτα: πώς μοιάζει η λύση της εύκολης ζωής; Έχω δει σε πολλά προγράμματα ότι, μετά από τρεις-τέσσερις μήνες δουλειάς, αρχίζουν να εκδηλώνονται εύκολα πράγματα.

Αν το «η ζωή είναι δύσκολη» σε έχει φέρει ως τις μαύρες σκέψεις, την απελπισία ή την κατάθλιψη, σε παρακαλώ μη μένεις μόνος με αυτά: μίλησε με έναν γιατρό, έναν ψυχολόγο ή έναν ψυχοθεραπευτή. Η ενεργειακή δουλειά μπορεί να σε στηρίξει, αλλά δεν αντικαθιστά την εξειδικευμένη βοήθεια.

Οι περιοριστικές πεποιθήσεις βρίσκονται στο αίμα και στη γενιά

Πολλά προγράμματα τα κουβαλάμε στο αίμα και δεν είναι δικά μας. Το αίμα σου σχηματίστηκε στην κοιλιά της μαμάς σου και κουβαλά τα δικά της τραύματα και της γενιάς. Γι' αυτό, όσο κι αν δουλεύεις με τον εαυτό σου, μερικές φορές καθαρίζεις, καθαρίζεις και πάντα υπάρχει κι άλλο.

Όταν έφτιαχνα τη λίστα για το live, βγήκαν ολόκληρα πακέτα: η πείνα, η βία («εμείς τα βγάζουμε πέρα με το ξύλο»), «η αγάπη κοστίζει πολύ ακριβά», «τα λεφτά βγαίνουν με κόπο», «τα πολλά λεφτά είναι κίνδυνος», «τα παιδιά είναι βάρος», ο φόβος του ρίσκου, «η ζωή είναι ανταγωνισμός». Αν σε ενδιαφέρει πιο αναλυτικά το κομμάτι της γενιάς, έγραψα για το κάρμα της γενιάς και πώς αποδεσμεύεται.

Θέλω τις αποδεσμεύσεις για το κάρμα της γενιάς + το λάδι μόσχου →

Καθαρισμός του αίματος από προγράμματα: τα βήματα

Εγώ έβαλα μόσχο από το μείγμα προστασίας — το λάδι που χρησιμοποιώ περισσότερο — και μουσική για το τσάκρα της ρίζας, για να γειωθούμε. Πάρε μια κουβέρτα δίπλα σου.

1. Κεντράρισε και κλείσε τα μάτια. Οραματίσου ότι ανήκεις σε ένα γενεαλογικό δέντρο. Η ψυχή σου συμφώνησε να σταματήσει ένα συγκεκριμένο κάρμα μέσα από σένα.
2. Συνδέσου με το αίμα σου. Συνειδητοποίησε ότι σχηματίστηκε στην κοιλιά της μαμάς σου και ότι κουβαλά τα δικά της τραύματα και της γενιάς.
3. Πες: «Καθαρίζω το αίμα μου και τη γενιά μου από όλα τα περιοριστικά προγράμματα.»
4. Πάρε τα προγράμματα ένα ένα, με την ίδια φράση: «Καθαρίζω από το αίμα μου και από τη γενιά μου το πρόγραμμα…» — «δεν είμαι αρκετά καλός», «η ζωή είναι δύσκολη», «πρέπει να δουλεύω», «δεν αξίζω την επιτυχία», «είμαστε φτωχοί», «σωπαίνω για να επιβιώσω», «θυσιάζομαι για τους άλλους», «τι θα πει ο κόσμος;». Πάρε όσα αντηχούν μέσα σου.
5. Άφησέ τα να κυλήσουν στη γη. Φαντάσου ότι το πρόγραμμα κυλά από μέσα σου, από το αίμα, μέσα από τις πατούσες, στη γη. Μπορείς επίσης να φανταστείς ότι κάθεσαι πάνω σε αλάτι.
6. Δώσε πίσω ό,τι δεν είναι δικό σου. Αν ξέρεις σε ποιον ανήκει ένα πρόγραμμα, δώσ' το απευθείας πίσω: «Αγαπημένη μαμά, σου ανήκει, σ' το δίνω πίσω.»
7. Πέρνα το φως μέσα από το αίμα. Σπρώξε το φως από το κεφάλι προς τα κάτω, μέσα από κάθε κύτταρο του αίματος, και δες τι κατεβαίνει.
8. Ζήτα από το νερό να σε ξεπλύνει. Φαντάσου έναν καταρράκτη από χλιαρό νερό που σε ξεπλένει από όλα όσα πήρες από τη γενιά και μέσα από το αίμα.
9. Ζήτα να σου δειχτεί τι άλλο υπάρχει. «Ζητώ να μου δειχτούν όλα τα ασυνείδητα προβλήματα που έχω ακόμη.» Τώρα βγάζουμε ένα στρώμα· υπάρχουν κι άλλα.
10. Μείνε με τον εαυτό σου δύο-τρία λεπτά, με τη συνείδηση στο σώμα. Άφησέ το να κυλήσει. Έχεις ξεκινήσει τη διαδικασία.

Τι αντιδράσεις μπορεί να εμφανιστούν

Στο live, οι άνθρωποι χασμουριούνταν, ρεύονταν, έκλαιγαν, ένιωθαν κρύο, ζέστη, κούραση, ζάλη, ναυτία. Τα προγράμματα στα οποία αντέδρασες πιο έντονα είναι αυτά που έχεις να δουλέψεις. Αν κλαις, άφησε τον εαυτό σου να κλάψει. Αν μια αντίδραση είναι έντονη ή δεν περνάει, σταμάτα, ξεκουράσου και ζήτα τη συμβουλή ενός γιατρού. Κι αν ανάμεσα στα προγράμματα υπάρχει ξύλο ή άλλη κακοποίηση, δούλεψέ τα με τρυφερότητα και, όπου χρειάζεται, με έναν ψυχολόγο ή ψυχοθεραπευτή.

Το τελετουργικό με το αλάτι

Μετά από τις αναπαραστάσεις που αναστάτωσαν πολύ, πρότεινα το τελετουργικό με το αλάτι: κάθεσαι πάνω σε αλάτι, λες τις φράσεις αποδέσμευσης και αφήνεις τις ενέργειες να φύγουν στο αλάτι. Δεν είναι το ίδιο με το μπάνιο με αλάτι — στο τελετουργικό οι ενέργειες φεύγουν πολύ πιο εύκολα. Το αλάτι το πετάς κάθε φορά. Μπορείς να συνεχίσεις έως επτά μέρες, κάποιοι το έκαναν και 90. Όσο νιώθεις, τόσο κάνεις. Για τα προγράμματα έλλειψης σου αφήνω και τις αποδεσμεύσεις για την πείνα και την έλλειψη.

Μετά τον καθαρισμό: οι ανάγκες, το εσωτερικό παιδί και η βάση

Ο καθαρισμός από μόνος του δεν φτάνει. Αυτά βγήκαν σε όλες τις αναπαραστάσεις:

• Κάλυψε τις ανάγκες σου. Πίσω από πολλά προγράμματα — τη ζήλια, τη σύγκριση, το «δεν αξίζω» — βρίσκεται ένα εσωτερικό παιδί που οι ανάγκες του δεν καλύφθηκαν. Είναι φυσιολογικό να έχεις ανάγκες· είσαι άνθρωπος.
• Δούλεψε τη βάση: μαμά, μπαμπάς κι εσύ. Ό,τι έχεις ως ενήλικας οδηγεί σε αυτό το αρχικό τρίγωνο. Για το κομμάτι του εσωτερικού παιδιού έγραψα ασκήσεις και αποδεσμεύσεις για τη θεραπεία του εσωτερικού παιδιού.
• Μην το σκας στην πνευματικότητα. Είναι παγίδα: παράγεις πολλή πνευματική ενέργεια και αποφεύγεις τη δουλειά με τη μαμά, τον μπαμπά και το εσωτερικό παιδί. Αν ανεβαίνεις ψηλά χωρίς γερά θεμέλια κάτω, κάποια στιγμή καταρρέεις.
• Να είσαι τρυφερός με τον εαυτό σου. Στα μεγάλα τραύματα, μην τινάζεις το δέντρο όταν τα μήλα είναι άγουρα. Ό,τι ωρίμασε βγαίνει μόνο του, την ώρα του.

Θέλω το πακέτο Αφθονία: αποδεσμεύσεις + το λάδι Μείγμα Αφθονίας →

Αν τα στρώματα είναι πολλά, μπορούμε να δουλέψουμε μαζί σε μια ατομική συνεδρία, με αποδεσμεύσεις και αναπαραστάσεις.

Κάνε τον καθαρισμό του αίματος μαζί μου

Το live παρακάτω είναι αυτό στο οποίο καθαρίσαμε το αίμα και τη γενιά από προγράμματα. Μπορείς να το ξανακάνεις όποτε θέλεις· είναι ένα που θα το ξαναδουλέψω κι εγώ.

Τα πλήρη live, με αναπαραστάσεις: το πρόγραμμα «Δεν αξίζω», το πρόγραμμα «Πρέπει» και οι εκδηλώσεις του και η διάλυση του προγράμματος «Η ζωή είναι δύσκολη».

Συχνές ερωτήσεις για τις περιοριστικές πεποιθήσεις

Τι είναι οι περιοριστικές πεποιθήσεις;

Είναι προγράμματα — πεποιθήσεις και συναισθήματα — που εσωτερικεύτηκαν στην παιδική ηλικία ή κληρονομήθηκαν από τη γενιά, και από τα οποία λειτουργείς ασυνείδητα ως ενήλικας: «δεν αξίζω», «πρέπει», «η ζωή είναι δύσκολη», «τα λεφτά βγαίνουν δύσκολα».

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στις περιοριστικές πεποιθήσεις και στις περιοριστικές αντιλήψεις;

Στην πράξη μιλάμε για το ίδιο πράγμα: μια βασική σκέψη, συχνά ασυνείδητη, που περιορίζει τη ζωή σου. Εγώ τις λέω προγράμματα, γιατί τρέχουν στο παρασκήνιο σαν πρόγραμμα σε υπολογιστή, μέχρι να τις φέρεις στο συνειδητό και να τις καθαρίσεις.

Από πού προέρχεται το πρόγραμμα «Δεν αξίζω»;

Από την παιδική ηλικία. Όταν οι ενήλικες δεν μπορούν να του δώσουν αγάπη και προσοχή, το παιδί παίρνει την ευθύνη πάνω του: «αφού δεν παίρνω, σημαίνει ότι δεν αξίζω». Η αγάπη με όρους, η κριτική, οι συγκρίσεις και η παραμέληση το ενισχύουν, σταγόνα σταγόνα.

Πώς απαλλάσσομαι από τις περιοριστικές πεποιθήσεις;

Πρώτα τις συνειδητοποιείς. Ύστερα τις καθαρίζεις — για παράδειγμα με τη φράση «Καθαρίζω από το αίμα μου και από τη γενιά μου το πρόγραμμα…» και με το τελετουργικό με το αλάτι —, καλύπτεις τις ανάγκες του εσωτερικού σου παιδιού, δουλεύεις τη σχέση με τη μαμά και τον μπαμπά και περνάς στη δράση, κάνοντας διαφορετικά από ό,τι σου λέει το πρόγραμμα. Είναι μια διαδικασία σε στρώματα, όχι μαγικό ραβδί.

Τι σημαίνει καθαρισμός του αίματος από προγράμματα;

Είναι ένας ενεργειακός καθαρισμός στον οποίο συνδέεσαι με το αίμα σου — που σχηματίστηκε στην κοιλιά της μαμάς σου, με τα τραύματα της γενιάς — και αφήνεις τα περιοριστικά προγράμματα να κυλήσουν από αυτό, μέσα από τις πατούσες, στη γη.

Εσύ δεν είσαι τα προγράμματά σου. Είναι απλώς προγράμματα — και μπορείς να ζεις χωρίς αυτά. Σε φιλώ και σε περιμένω στο επόμενο live.